Ζεστές ιστορίες, κάτω από ψυχρές στέγες

by - 9:32 μ.μ.

Σαν άτυπος κανόνας των θεωριών μου, υπάρχει η ψευδαίσθηση πως όλα όσα διαδραματίζονται τις χιονισμένες μέρες, μένουν στις χιονισμένες μέρες!

«Μοιάζει το χιόνι να είναι η μετατροπή του χρόνου σε ύλη…». Μοιάζει να υψώνεται πάνω από τη πόλη, ένας κρυστάλλινος λευκός θόλος, ώστε να ζήσουμε για λίγο μυστικά απ’ τον Θεό! Το λευκό που θυσιάζει για τη δική μας “αορατότητα” («Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε» - Οδυσσέας Ελύτης)!


Έτσι, οι ζεστές ιστορίες που ξετυλίγονται πίσω απ’ τα “αχνιστά” παράθυρα, είναι σπάνια σενάρια δίχως αντικειμενικό κριτή. Πίσω απ’ το άγρυπνο βλέμμα του γονιού του, ένα παιδί δοκιμάζει το ήθος του. Πόσο τίμιος είναι κανείς όταν βρίσκεται μόνος;
Μακριά από κοινωνικές, πολιτισμικές ή ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές, πέρα από θρησκευτικούς περιορισμούς, πολιτειακά καθεστώτα ή τον φόβο του νόμου, απαλλαγμένη από κάθε χωροταξικό πρωτόκολλο… μπορώ με βεβαιότητα να πω πως, πάλι η ίδια θα ‘μουν. Σε ένα τέτοιο υποθετικό σενάριο, όπου όλα θα επιτρέπονταν και το κάθε τι θα μπορούσε να παραγραφεί, την ίδια Ζέτα θα συναντούσες. Συγκρατημένη από πεποίθηση! Χωρίς καταπιεσμένα συναισθήματα, χωρίς απωθημένα. Σαν μαρμελάδα κάστανου… σαν τη μαρμελάδα κάστανου που βράζει στο καζάνι του τζακιού, σ’ εκείνο το μικρό σπιτάκι: Όχι πολύ γλυκιά, όχι πολύ ρευστή, όχι πολύ γυαλιστερή, όχι πολύ συνηθισμένη. Ασφαλώς, όχι επειδή δε μπορεί να είναι κάπως αλλιώς, αλλά επειδή αυτό προοριζόταν εξαρχής να είναι. Επειδή στη σύστασή της εμπεριέχεται ο αναπόσπαστος κώδικάς της που την θέτει: Μαρμελάδα Κάστανο!
Στον δικό μου αναπόσπαστο κώδικα, σε υπέρμετρο -θα έλεγα- βαθμό, εμπεριέχεται η ‘Συνείδηση της Ηθικής’. Όχι ως μια κομπλικέ απόληξη συντηρητισμού, αλλά ως ένα δείγμα σεβασμού στην ιερότητα της ελευθερίας. Ουσιαστικά… ποτέ δε θα καταχραζόσουν εκείνο που αγαπάς, σωστά?

«Κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος, αν δεν είναι κύριος του εαυτού του». - Επίκτητος.

«Η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης…» -  Sigmund Freud.

«Ελευθερία είναι η θέληση να είναι κανείς υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό του» - Friedrich W. Nietzsche.


Καταλήγοντας την 13η του 2017ου Γενάρη, συμπεραίνω την μηδενική μου ανοχή στην ανηθικότητα, τη χυδαιότητα, την αναξιοπρέπεια, που περίτρανα, περισσότερο κι απ’ την αχαριστία ή την αγένεια, αποτελούν απωθητικά χαρακτηριστικά κακής ανατροφής.
Κάποιο επόμενο πρωινό, ο θόλος θα λειώσει. Με διάφανη ξανά τη πόλη μπρος μου, θα είμαι ήσυχη πως έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου να φερθώ με αμείωτη αγάπη προς το καλό. Οι πράξεις μου εξακολούθησαν να λειτουργούν άδολα (όσο δηλαδή τ’ ανθρώπινα πλαίσια μπορούν να μου το επιτρέψουν). Μετά από μια κακοκαιρία, όπως οι νέες συνθήκες θα προστάζουν, ίσως αλλάξω τακτική… σίγουρα όμως, ποτέ αξίες!

Η σπουδαιότητα ξέρεις, δε βρίσκεται στο να συνεχίσεις να είσαι το ίδιο τίμιος όσο Εκείνος δε βλέπει, αλλά για χάρη της ψυχής σου, να έχεις το θάρρος να είσαι το ίδιο άτιμος όσο Εκείνος βλέπει... και τότε Εκείνος, θα καταλάβει!




You May Also Like

2 σχόλια

  1. Απαλά τρυφερό το κείμενο σου Ζέτα μου, όπως και το σύντομο video σου... όταν τέλειωσα να σε διαβάζω είχα την ίδια αίσθηση του χιονιού που σιγά σιγά σκεπάζει τα πάντα! ;-)
    Εύχομαι να είσαι πάντα καλά για να μας δίνεις παρόμοια κείμενα!
    ΑΦιλάκια πάντα τρυφερά και καρδιάς! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα εγώ τι να πω? Δηλώνω κολακευμένη ♥ … μου έφτιαξες τη μέρα Στεφανία!

      Φιλάκια ζεστά!

      Διαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 32
    0
  • 79
    7
  • 25
    0
  • 33
    4
  • 47
    5
  • 65
    5