Το καλύτερο του εαυτού μου

by - 11:18 μ.μ.

Δε θα το κρύψω, -εξάλλου- άνθρωπος είμαι κι εγώ. Κάποιες φορές μπορεί να αισθάνομαι πληγωμένη, χωρίς απαραίτητα κάποιος να ευθύνεται γι’ αυτό.
Νιώθω, σαν ένας βαρύς άνεμος να με αγγίζει στη πλάτη, καθώς διασχίζω το μονοπάτι μου. Σαν οι δυνάμεις μου να λιγοστεύουν. Κι αν έχω στο πλάι μου στηρίγματα – ανθρώπους, δε θα στηριχτώ… θα προσπαθήσω όσο γίνεται να το παλέψω μόνη. Έτσι, βγαίνοντας από κάθε μελαγχολική στιγμή, θα ‘χω την ευχαρίστηση πως είμαι δυνατότερη.

Είπα πιο πριν: «…χωρίς κάποιος να ευθύνεται γι’ αυτό», βλέπεις η ζωή δεν είναι κάποιος. Δε μπορείς να θυμώσεις με τις συγκυρίες, με τις παράξενες τροπές. Κι έπειτα που θα ωφελούσε ο θυμός; Τάσσομαι στη φιλοσοφία του γέρο-Σάι (χαρακτήρας κινέζικης ιστορίας από το βιβλίο ‘Χουάι Ναν Ζι’): τίποτα δηλαδή, δεν είναι μόνο θετικό και τίποτα μόνο αρνητικό. Όλες οι εξελίξεις και οι αλλαγές μιας κατάστασης, έχουν τη ροή και την αποστολή να εκπληρώσουν ένα δεύτερο νόημα. Όλα τα βιώματα, χαρούμενα και λυπηρά, “χορεύουν στην ατμόσφαιρα” αποτελώντας τη ζωή!  

Μια αχτίδα φως αρκεί…

Δε μου αρέσει να δίνω συμβουλές, όμως θαρρώ, στον εαυτό μου έχω το δικαίωμα να το κάνω. Προσπαθώ να δέχομαι το δυσάρεστο όπως και το ευχάριστο… σίγουρα όχι με χαρά και ενθουσιασμό, αλλά με στωικότητα κι ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη ναι… γιατί πάντα τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα.
Κάπως έτσι ξεπέρασα το πνιγερό συναίσθημα του αποχωρισμού, εκείνο που γεννιόταν στη κρύα γραμμή που άφηνε πίσω το αεροπλάνο. Ποτέ δεν υπήρξαμε με τόση απόσταση ανάμεσά μας. Η μικρούλα μου αδερφή, τώρα στο Göteborg της Σουηδίας, αναζητούσε μια νέα αρχή. Τα πρώτα 24ωρα ήθελα να κρύψω κάθε συγκίνηση που θα μπορούσε να την αποσπάσει από τον στόχο. Δεν είχα το δικαίωμα να την φορτίσω συναισθηματικά, είχα όμως τη διάθεση να την ενθαρρύνω και να την στηρίξω όσο το χρειαζόταν. Με χαμόγελο και αισιοδοξία, άρχισα να συμβιβάζομαι με την ιδέα. Νομίζω πως όλα ξεκινούν απ’ την αγάπη που έτσι κι αλλιώς της έχω… αυτό σημαίνει πως μόνο χαρά μου δίνει η χαρά της!

Ψαρονέφρι με σάλτσα σύκου


Μου φάνηκε τόσο μεγάλο αυτό το φθινόπωρο, που θα ‘λεγα πως είχε δυο Οκτώβρηδες! Ακολούθησαν μερικές εβδομάδες σκληρής εργασίας, ένα υπέροχο δείπνο επετείου, μια διασκεδαστική σαββατιάτικη βόλτα και λίγο μετά ένα τηλεφώνημα… όλα παγώνουν και με αποσύρουν προσωρινά απ’ τη κανονική μου ανάσα. Σοβαρό τροχαίο στο 30ο χιλιόμετρο για εκείνον, σοκ κι επίπονη ανησυχία για εμένα. Η επικινδυνότητα των τραυμάτων υψηλή, όπως και η τύχη μέσα στην ατυχία του. Από τη μια η βροχή, ο λόφος, η στροφή, η απροσεξία του άλλου οδηγού κι από την άλλη οι σωστοί ελιγμοί, το φρένο, η ζώνη ασφαλείας, η πίστη στο θαύμα, και κάπου μεσ’ τις σκέψεις του, η εικόνα μου!
Μπορεί οι πρώτες μέρες να ήταν δύσκολες, όμως μέσα στη δυσκολία είχα την χαρά και την ανακούφιση να τον φροντίζω. Σκεφτόμουν πόσοι άνθρωποι δεν έχουν τη τύχη να αναρρώνουν σπίτι τους. Όταν βιώνω μια κρίσιμη κατάσταση, προτιμώ να απομονώνομαι από τον έξω κόσμο. Δύο εβδομάδες μετά, κι αφού όλα ήταν πια υπό έλεγχο, ενημέρωσα για το συμβάν τον κοντινό μου κύκλο. Δεν είμαι σίγουρη για το πώς φαίνεται αυτή η συμπεριφορά μου στους άλλους, πέρα όμως από δική μου ανάγκη, θεωρώ πως είναι περισσότερο πολιτισμένο να λύνεις τα προβλήματά σου και να ξεπερνάς τις δυσκολίες σου εν οίκω, εφόσον δεν είναι απόλυτη ανάγκη να επιβαρύνεις τους άλλους με αυτά.




Πολύ συχνά οι άνθρωποι για να εντυπωσιάσουν, αναμασούν με άγνοια, τσιτάτα βαρυσήμαντα ή απλά περίπλοκες -στη σειρά- λέξεις οι οποίες εκφράζουν την απόλυτη κενότητα. Είναι σαχλό να μην ακολουθείς τα λόγια σου, ακόμα κι αν αυτά είναι αναμασημένα! Δυσοίωνοι κάνουν κήρυγμα για θετική σκέψη, ενώ προδότες, με “μεγαλοψυχία συγχωρούν όσους τους πρόδωσαν”. Δε βιάζομαι να το κρίνω ως υποκρισία, διότι ίσως βρίσκονται στην άγνοια της λήθης.  
Η αλήθεια είναι πως ο ενθουσιασμός… η αυθόρμητη χαρά για τη χαρά των άλλων είναι δείγμα αγνότητας. Η ευγένεια, η διακριτικότητα και ο σεβασμός για τη ψυχολογία των άλλων - δείγμα σωστής ανατροφής. Ενώ η θετικότητα και η απόπειρα να μεταδοθεί - δείγμα καλής ζωής! Χωρίς τη πράξη, έχουμε μόνο σωρούς από λόγια!

You May Also Like

4 σχόλια

  1. Να συμπληρώσω επίσης, ότι: η φροντίδα, οι συμβουλές με προσεγμένα λόγια, η ουσιαστική επικοινωνία... είναι δείγμα καλυτερότερης αδερφής!

    Jag älskar dig!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ λασλαγκαντιγκ (jag älskar dig!)... όπως το είπες τέλος πάντων!<3

      Διαγραφή
  2. Όταν περνάμε δύσκολα, νομίζω πως το μόνο που μπορεί ν' ανακουφίσει είναι ν' ανοίγεις τη καρδιάς σου και να μιλάς και φυσικά σε πολύ καλούς σου φίλους ή να έχεις την ευχέρεια να γράφεις... Δεν μειώνεται ο πόνος και η ανησυχία αλλά σίγουρα δεν σωματοποιείται...
    Εύχομαι τα καλύτερα στη Νατάσσα γιατί και αυτή χρειάζεται ενθάρρυνση και περαστικά είναι όλα!
    Και κάτι που ξέρω πως θα σου αρέσει:

    https://www.youtube.com/watch?v=kz1wQumS0TQ

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου, σ’ ευχαριστώ εκ μέρους της για τις ευχές!
      Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις… είναι καλό να εξωτερικεύονται τα συναισθήματα με οποιονδήποτε τρόπο, ώστε να μην συσσωρεύονται σε ένα “σώμα γεμάτο ανομολόγητα”. Συμφωνώ όσο τίποτα!
      Τα δικά μου, αρκεί να τα ομολογήσω στον “Έναν μου”, που είναι πάντα και ο καλύτερός μου φίλος. Από την άλλη, νομίζω δεν υπάρχει σωστό και λάθος… ο καθένας θα κάνει εκείνο που τον ανακουφίζει… ο σκοπός σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να μην καταπιέζεσαι.
      Η ένστασή μου είναι μόνο: μη καταπιέζουμε/ μη στεναχωρούμε/ μη φορτίζουμε τους άλλους συναισθηματικά, στη προσπάθειά μας να φύγει το βάρος από πάνω μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να τους σκοτίζουμε για πράγματα που μπορούμε να φέρουμε και μόνοι μας εις πέρας. Ας εξαντλούμε πρώτα τα περιθώρια των δικών μας δυνάμεων κι έπειτα…!

      Φιλάκια χιονισμένα!

      Διαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 36
    7
  • 80
    12
  • 52
    3
  • 51
    0
  • 46
    0
  • 48
    4