Deep Greek

by - 3:49 μ.μ.

Ελληνικό καλοκαίρι, ελληνικές ακτές, ελληνικό φαγητό, ελληνικό καμάκι! Τους θερινούς μήνες, πολλά πράγματα ποζάρουν στη “τουριστική μας βιτρίνα”. Αν αγνοούσαμε τα στενά όρια του “τσολιά με το σουβλάκι” κι αν αναλογιζόμασταν τι είναι πράγματι βαθιά ελληνικό; Εάν αποσυνθέταμε την Ελλάδα, στο τέλος θα μας έμενε μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι, όπως οραματιζόταν ο Ελύτης?

Λύσε μου μια απορία: γιατί η ελληνική μουσική ακούγεται τόσο πιο γνήσια, μέσα στα κρουαζιερόπλοια ξένων υδάτων; Ίσως να ξέρω ήδη την απάντηση… θα ‘ναι εκείνη, η “καρφωμένη” στα ιπτάμενα παραθυράκια. Καθώς τ’ αεροπλάνα πλησιάζουν την Αθήνα, η απάντησή μου πλημυρίζει φως, ώσπου ξεκολλά από το τζάμι κατά τη προσγείωση. Όλα τότε είναι μαύρα, άσχημα, βρώμικα, προβληματικά, ελλιπή. Κι όμως η Ελλάδα από ψηλά εξακολουθεί να υπάρχει. Είναι ‘κει πάνω και δείχνει τόσο όμορφη, λαμπερή, τόσο λιτή, τόσο απέριττη. Είναι χρυσή, είναι λευκή, είναι πράσινη και γαλάζια. Αποστασιοποιημένα, διατηρεί τη γνησιότητά της!

Αγαπώ τον ελληνικό μινιμαλισμό: από τα αγαλματίδια κυκλαδικής τέχνης,
μέχρι το “λυρικό” στιλ στην εμφάνιση μιας ξεναγού.

Αθήνα: Η αναχώρηση

Δεν είναι οξύμωρα τα δύο πρόσωπά της? Μοιάζει σαν να ζούμε μέσα στο στόμα ενός πανέμορφου τέρατος! Θυμάμαι ακόμα τη πρώτη μου επίσκεψη στη πρωτεύουσα. Ήταν μια μέρα πριν από τη τελετή έναρξης των ‘Ολυμπιακών Αγώνων του 2004’. Ήμουν απλώς περαστική. Έπρεπε ν’ αλλάξω μέσο στη πλατεία της Ομόνοιας για να φτάσω στο ‘Ελ. Βενιζέλος’. Ήταν τρεις τα ξημερώματα όταν βγαίνοντας απ’ το ταξί αντίκρισα μια πόλη φωτεινή, ζωντανή, φιλική, ακίνδυνη. Όλοι γύρω μου ήταν χαμογελαστοί, ευγενικοί και πρόθυμοι να μ’ εξυπηρετήσουν.
Σ’ αυτό το σύντομο πέρασμά μου από το κέντρο της Αθήνας, ένιωσα μια πρωτόγνωρη ρίγη… το δέος για την ιστορικότητα του σημείου. Με φύσηξε ο αέρας της ιστορίας, των γεγονότων, η αύρα της Μελίνας, του Μάνου, του Μίκη, τα βήματα των μεγάλων “ανδρών” είχαν αφήσει τα αποτυπώματά τους στον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας και μπορούσε κάθε νέος επισκέπτης να τα αισθανθεί!


Ταξίδι στη Σάμο

Πέταξα για Σάμο και προσγειώθηκα σε έναν γαλήνιο παράδεισο, για δεύτερη φορά εκείνο το καλοκαίρι. Θυμάμαι το -αξιαγάπητα- ερημικό αεροδρόμιο του “ενός υπαλλήλου”. Σαν άλλος Walter Mitty, ξεκινούσα τη “ψηλάφηση” του νησιού μέσα από αξέχαστες περιπέτειες. Τα πρωινά με καλημέριζε ο Πυθαγόρας απ’ το λιμάνι, καθώς το διαμέρισμά μου είχε την απίστευτη θέα του. Ίσως να μη σου είπα πως εκεί δε βρισκόμουν για διακοπές, αλλά για συντροφιά κάποιου με πολλές υποχρεώσεις και πολύ φορτωμένο ωράριο.
Έτσι, είχα αρκετό ελεύθερο χρόνο για μοναχικές βόλτες, ανακαλύψεις μαγαζιών, φωτογραφήσεις τοπίων (δυστυχώς με αναλογική camera – μη με βάλεις να ψάξω στα album), διάβασμα, βράδια με ταινίες στη βεράντα. Σ’ εκείνη τη βεράντα που στον ορίζοντα έβλεπε το βαθύ γαλάζιο κι ακριβώς κάτω από τη μύτη της φιλοξενούσε το αίθριο ενός κινέζικου εστιατορίου. Κι αργότερα, όταν έπρεπε εκείνος να διανυκτερεύσει σ’ άλλη πλευρά του νησιού, όταν όλο το μαύρο ξοδευόταν στις δροσερές μας νύχτες, μου άρεσε να βάζω στ’ ακουστικά δυο τραγούδια να εναλλάσσονται σε ατελείωτα repeat. Με κάποιον τρόπο στη φαντασία μου, σβηνόταν το χάσμα μεταξύ των πολιτισμών… τα κόκκινα φαναράκια των δράκων ανυψώνονταν ως τον έναστρο ελληνικό ουρανό και οι ασιατικές μελωδίες συνόδευαν ‘Τα Ήσυχα Βράδια’ της Αρλέτας με ανεπιτήδευτο “σεβασμό”.
Κι ύστερα έφτανε το Σαββατοκύριακο. Τον είχα ολόκληρο δικό μου να κάνουμε κοντινά ταξιδάκια, ποδηλασία ως τον Ναό της Ήρας κι έπειτα βουτιά στη παραλία του Ηραίου. Με είχε ολόκληρη δική του να νυχτοπερπατάμε στο Βαθύ, να απολαμβάνουμε θερινό cinema και φρέσκια τσιπούρα πλάι στο κύμα. Ζήσαμε πολλά κι έτσι θυμάμαι αρκετά, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει. Θα θυμάμαι το ενοικιαζόμενο fiatάκι… όχι μόνο επειδή μας άφησε στη μέση του πουθενά, αλλά και για το γελοίο χρώμα του. Θα θυμάμαι τον -πάντα ευδιάθετο- Σαλονικιό φίλο μας, που για χάρη μιας Σαμιώτισσας, το νησί απέκτησε τον καλύτερο παρασκευαστή μπουγάτσας. Θα θυμάμαι τη 'Γιορτή του Ψαρά', με χορούς, δωρεάν κολιούς και χταποδάκι στη σχάρα, που μας ένωσε μετά από ένα καβγαδάκι.
Όμως απ’ όλα πιο πολύ, πώς να ξεχάσω το ραντεβού μας στο διπλανό χωριό? Μου είπε: «Δε μπορώ να φύγω από ‘δω, αλλά αν θέλεις πάρε ένα ταξί και έλα». Σκέφτηκα: «Πόσο πιο όμορφη θα είναι η διαδρομή αν το κόψω παραλιακά με τα πόδια?». Θα έπρεπε να είχα σκεφτεί: «Είσαι βαθιά νυχτωμένη αν νομίζεις πως όλη η διαδρομή είναι αμμουδερή». Δύο χιλιόμετρα μετά… με γδαρμένα πόδια, τις σαγιονάρες στο χέρι και έναν τρελό έρωτα, στεκόμουν μπροστά στα χαμογελαστά του μάτια. Με μάρτυρα τη κοραλί θάλασσα, το δειλινό περίμενε το φιλί μας για να σβήσει! Αν άξιζε λέει? Στον γυρισμό πήρα ταξί. Δε περιμένεις όμως να σου διηγηθεί κάποιος την εμπειρία του μέσα σε ένα ταξί ε? Λίγες μέρες μετά οι πληγές επουλώθηκαν, οι αναμνήσεις ακόμα μένουν!
Στο μεταξύ η Αθήνα “φλεγόταν”! Είδαμε τη τελετή λήξης των ‘Ολυμπιακών Αγώνων’ σ’ ένα γραφικό - ολόλευκο μπαράκι. Είχα κλείσει το εισιτήριό της επιστροφής μου για το επόμενο πρωί.


Αθήνα: Η άφιξη

Η ευγένεια των “Αθηναίων” είχε ήδη εξαντληθεί όσο έλειπα. Τα γυαλιστερά έγιναν θαμπά. Οι 12 Θεοί κουράστηκαν να κρατούν τις ανάσες τους. Ξεκινούσε η αποσύνθεση… έπρεπε το ταχύτερο να φύγω. Το περιβάλλον δεν ήταν πια φιλόξενο. Να το χάσμα… το χάσμα μεταξύ των λαών λέω, που φάνηκε να γεφυρώνεται στα πλαίσια των αγώνων, τώρα άνοιγε σχίσμα στην ίδια τους τη πατρίδα. Η προ και η μετά Αθήνα… η προ και η μετά Ελλάδα, όσο το σχίσμα θα μεγάλωνε.   

Ποιος είναι Έλληνας?

Ποιό ανθρώπινο ον είναι αυτό που ονομάζουμε Έλληνα? Αλήθεια μετά από τόσες κατακτήσεις αυτού του τόπου και τόσες μεταναστεύσεις, θαρρείς πως υπάρχει “καθαρόαιμος” Έλληνας; Το ελληνικό πνεύμα ευτυχώς δεν εγκλωβίζεται μέσα στη σπείρα των γονιδιακών χαρακτηριστικών, είναι -όπως αυτοπροσδιορίζεται-: πνεύμα/ έννοια/ άυλη δύναμη! Είναι γνώση, είναι πάθος, είναι κουλτούρα, πολιτισμός, ανωτερότητα, φως, γενναιοδωρία, ελευθερία, δημοκρατία, ανδρεία! Η Ελλάδα είναι “κατάσταση”, όχι απλά ένα γεωγραφικό στίγμα.
Για ‘μένα Έλληνας σημαίνει σκεπτόμενος άνθρωπος. Είναι ποιητής, είναι φιλόσοφος, ακόμα κι αν επαγγέλλεται τον φούρναρη. Προϋποθέτει να αγαπά την ουσία αυτής της χώρας, να επιδιώκει τη διατήρηση της γλώσσας και της κουλτούρας της, να συνδέεται νοερά με το παρελθόν της, να πλάθει πάνω της ηλιόλουστες αναμνήσεις! Μ’ αυτά τα κριτήρια, ξεκαθαρίζουμε τη καταγωγή του ρατσισμού, του φασισμού, της βίας, της ιδιοτέλειας, έστω κι αν γεννιούνται εντός συνόρων.


Η Κυριακή στα ελληνικά

«Την 7η ημέρα ο Θεός ευλόγησε το αγαθό της ανάπαυσης».
Μ’ αρέσει να τιμώ την Κυριακή. Αν δε τεμπελιάσω μ’ ενημέρωση και πρωινό στο κρεβάτι, συνοδεύομαι απ’ τα ίδια “χαμογελαστά μάτια” στην εκκλησία. Μετά το «Δι' ευχών…», μας βρίσκεις σε κάποιο κεντρικό cafe της πόλης ν’ απολαμβάνουμε την πρωινή, Κυριακάτικη, καλοκαιρινή ησυχία. Δυο-τρεις πόζες για χατίρι του, δυο-τρεις βόλτες για χατίρι μου κι ίσως τελικά να φάμε έξω. Ιδανικά, περνάμε την Κυριακή μας στη παραλία… σε κάποιο μοναχικό σημείο της, μεταξύ “χρυσού” και “γαλάζιου”.  

Βαθιά ελληνικό

Αν αποσυνθέσω την Ελλάδα Μου, τότε μένει: ελαφρύ αεράκι, ήχοι τζιτζικιών, αρχαιοελληνική παρουσία, μυρωδιά θυμαριού και στο βάθος πέλαγος!

Είναι απίστευτο ότι κάποιος αιχμαλώτισε στον φακό του, την εικόνα του μυαλού μου.
Τα εύσημα στον φωτογράφο Τζώρτζη Γιάννη.


You May Also Like

6 σχόλια

  1. Η Ελλάδα είναι μοναδική για όλα όσα αναφέρεις στο πολύ όμορφο σου κείμενο Ζέτα μου, όπως μοναδική είναι και κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη όταν ξέρει να "μιλήσει" στις καρδιές μας!
    "Έφτασα, είμαι σπίτι.
    Ο προορισμός μου, είναι σε κάθε μου βήμα".
    Το παραπάνω από κάπου το είχα αντιγράψει και είναι απ΄ αυτά που μ' αρέσει να μοιράζομαι!

    ΑΦιλάκια και καλό υπόλοιπο Ελληνικού καλοκαιριού!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, δεν είμαστε ο μόνος μοναδικός λαός στον πλανήτη… πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε, για να προχωρήσουμε!
      Χαίρομαι που σου άρεσε Στεφανία μου το κείμενο!!! Να περάσεις όμορφα τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου!
      <3

      Διαγραφή
  2. Τι όμορφο κείμενο...
    Πραγματικά έτσι είναι η Ελλάδα με τα καλά και τα ανάποδα της

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να ‘σαι καλά Μαρία μου! Καλή συνέχεια!

      Διαγραφή
  3. Θα σταθώ και θα κρατήσω την τελευταία σου πρόταση γιατί όλα τα άλλα με πονάνε... πολύ όμως!!!

    ΥΓ Υπέροχο φόρεμα... από που???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκούλι… δε κατάλαβα τι σε στενοχώρησε???
      Το φόρεμα είναι BSB του 2011. Το είχα πάρει για μία έξοδο κι έπειτα δε το ξανά φόρεσα… δεν έχω ιδέα γιατί!

      Φιλάκια!

      Διαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 36
    7
  • 80
    12
  • 52
    3
  • 51
    0
  • 46
    0
  • 48
    4