Στο τραπέζι των πονταρισμάτων

by - 1:59 μ.μ.

Μπορεί να είσαι κάθε μέρα τυχερός; Μήπως απλά, κάνεις κάτι καλά;
Μπορεί να είσαι κάθε μέρα άτυχος; Μήπως απλά, κάτι δεν κάνεις καλά; 
«Είσαι τυχερή…» μου είπε η Ξένη, και συνέχισε: «…είσαι τυχερή που βρήκες το ταίρι σου νωρίς. Αντίθετα εγώ πέρασα τα πρώτα “άντα” κι ακόμα το αναζητώ. Τι κάνω λάθος; Γιατί είμαι ακόμα μόνη;».

Αλήθεια, τι έκανε λάθος η Ξένη μέχρι να φτάσει σ’ αυτή την ερώτηση;:

- Όσο βρισκόταν στην ηλικία του “αναγνωριστικού φλερτ”, δηλαδή στην εφηβεία όπου οποιοδήποτε λάθος κι οποιαδήποτε “βλακεία” παραγράφονται και συγχωρούνται, εκείνη διατηρούσε το βλέμμα χαμηλά. Δίσταζε να φλερτάρει, φοβούμενη την αντίδραση του αυστηρού πατέρα της.            
- Όταν αργότερα άρχισε να πλησιάζει το άλλο φύλο, στεκόταν απέναντί του ιδιαίτερα αμυντική, απαιτητική και προκατειλημμένη. Είχε ύφος και διάθεση εξεταστική προς τους άντρες… σαν να έπρεπε να της αποδείξουν κάτι. Σαν η αξία τους, να εξαρτιόταν από την έγκρισή της!
- Τότε που έπρεπε να ακολουθήσει τη καρδιά της, τότε που έπρεπε να χαράξει τον δικό της δρόμο, εκείνη συνέχισε να λέει «ναι» στον μπαμπά και τη μαμά. Οι οικογενειακές υποχρεώσεις ήταν πάντα προτεραιότητά για ‘κείνη, ακόμα κι όταν δεν ήταν δικές της.
- Ήταν πάντα η κοπέλα που δεν έβγαινε ραντεβού επειδή ο μπαμπάς είπε πως πρέπει να διαβάσει σκληρά για το Πανεπιστήμιο της επιλογής του, επειδή η μαμά χρειαζόταν χέρια για το γλυκό βύσσινο, επειδή η 15η ξαδέρφη της είχε πονοκέφαλο… ένα ευνουχισμένο παιδί για τα θελήματα των άλλων! Τα χρόνια περνούσαν και η Ξένη επιχειρούσε κατά καιρούς να κάνει δεσμό, όμως χωρίς μεγάλη επιτυχία. Η συμπεριφορά της μέσα σε μια σχέση ήταν άπειρη… σχεδόν νηπιακή. Ναι νηπιακή! Γιατί τα πρώτα άπειρα βήματα δε τα αποφεύγεις, απλώς τα αναβάλεις. Έτσι, η Ξένη ακόμα αναζητά εκείνον που θ’ αντέξει τις γκάφες και τις άγαρμπες ατάκες της.

«Είσαι τυχερή…» μου είπε η Μίνα, και συνέχισε: «…είσαι τυχερή που εργάζεσαι στο αντικείμενό σου, εγώ μέχρι στιγμής κάνω δουλειές του ποδαριού σε άσχετους τομείς».

Ας δούμε τα βήματα της Μίνας:

- Η Μίνα από την ημέρα που πήρε το πτυχίο της, κούρνιασε στην ασφαλή αγκαλιά του μπαμπάκα, χωρίς να σπαταλήσει ούτε μια μέρα κυνηγώντας το “όνειρο”.
- Αργότερα, όντως συμβιβάστηκε με δουλειές του ποδαριού, πάντα όμως το άλλο πόδι πατούσε στο στέρεο έδαφος του πατρικού σπιτιού.
- Επικεντρωνόταν περισσότερο σε όλα όσα της έλειπαν, παρά σε όσα είχε… παρατηρούσε τι καταφέρνουν οι άλλοι (γκρινιάζοντας για τη κακή της τύχη), όμως ποτέ δε συγκεντρώθηκε πραγματικά σε ένα δικό της πλάνο προς την επιτυχία.
- Η Μίνα αγαπά το αντικείμενό των σπουδών της. Ασχολείται μ’ αυτό παρότι δεν το υπηρετεί. Πάντα όμως διακατέχεται και οδηγείται από τον φόβο της αποτυχίας. «Κι αν δεν είμαι καλή; Κι αν αποτύχω;»… αυτά σκέφτεται κι έτσι προτιμά να μην αφήσει την ακτή για χάρη της εξερεύνησης!

Στο τραπέζι των πονταρισμάτων

Δε πιστεύω στη τύχη. Είναι τουλάχιστον προσβλητικό για έναν άξιο άνθρωπο, να αποδίδονται όλα του τα επιτεύγματα στη καλή του τύχη. Προφανώς και ευθύνεται ο ίδιος για τις επιτυχίες του, αλλά και για τις αποτυχίες του. Θεωρώ πως “μοίρα” είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς επιλογών στο ανάλογο timing. Απλοποιώντας όμως τις περίπλοκες έννοιες, ας ονομάσουμε αυτές τις επιλογές “τύχη” – αφού εξάλλου αγαπούν να την επικαλούνται οι παραπάνω ηρωίδες… όπως επίσης έλεγε ο Γάιος Πετρώνιος: «Η τυχαιότητα έχει τη δική της αιτία».
Έστω, ότι όλοι μας καθόμαστε σε ένα τραπέζι ρουλέτας. Πριν αρχίσει η μπίλια να στροβιλίζεται πάνω από τις τύχες μας, προηγείται η στιγμή του πονταρίσματος. Για να ποντάρεις χρειάζεται:

1. Ένα κεφάλαιο επένδυσης
2. Ένας στόχος
3. Να ποντάρεις έγκαιρα
4. Διορατικότητα
5. Να είσαι θετικός δέκτης

Η Ξένη και η Μίνα, αναρωτιούνται τι έχουν κάνει λάθος με τη τύχη τους. Ας δούμε αναλυτικά:

1. Ποιο είναι το κεφάλαιο της επένδυσης των παραπάνω κοριτσιών; Τι ακριβώς θυσίασαν; Μη ξεχνάμε πως τα κέρδη είναι πάντα ανάλογα με το ποσό που ποντάρουμε. Αν φοβάσαι να συγκρουστείς με το κοντινό σου περιβάλλον, αν δεν εγκαταλείψεις παγιωμένες συνήθειες, αν δε παλέψεις με τους φόβους σου, τότε μη περιμένεις η τύχη να σου επιστρέψει πολλά. Στο βωμό της θυσίας, θα πρέπει να χυθεί αίμα – χωρίς αίμα, δεν έχει θαύμα! Ο αυτοδημιούργητος, γνωρίζει πολύ καλά πως μοιάζει ένα γκρεμισμένο τοπίο. Για να χτίσει, χρειάστηκε πρώτα ο ίδιος να το αποδομήσει… κι ύστερα εσύ, του μιλάς για τύχη!

2. Θα πρέπει για να φτάσεις κάπου, να ξέρεις πρώτα απ’ όλα που θέλεις να πας. Αν δεν έχεις στόχο, όραμα, ένα ζωντανό όνειρο να σου φωτίζει το δρόμο, δεν έχεις κίνητρο. Ο στόχος σου θα πρέπει να αποτελεί δυνατή επιλογή σου. Πόνταρε στο “2 μαύρο” επειδή το αγαπάς, επειδή το πιστεύεις. Μην αφήνεις το κέρδος να γίνει ο αυτοσκοπός σου. Μην επηρεάζεσαι από τα πονταρίσματα των άλλων.

3. Στο σωστό timing οφείλεται η μισή επιτυχία! Τι νόημα έχει να βγάλεις από τον φούρνο το τέλειο cake, μισή ώρα πριν ή μισή ώρα μετά τον χρόνο ψησίματος? Μερικά πράγματα πρέπει να τα ζήσεις στη κατάλληλη ηλικία, μερικά άλλα να περιμένεις ώσπου να ολοκληρωθούν. Η σοφή διανομή του χρόνου, ο ανάλογος προγραμματισμός ζωής, χαρίζουν την αρμονία που επιζητούμε.

4. Δεν αρκεί να είσαι ρεαλιστής, δε βοηθά να είσαι ρομαντικός. Θα πρέπει να βρεις τη χρυσή τομή. Είναι απόλυτα θεμιτό να ακολουθείς τη καρδιά σου, όμως μην αγνοείς τις κραυγές του νου! Το απόφθεγμα που εκφράζει επακριβώς την φιλοσοφία μου, είναι ένα γνωμικό του Jean-Paul Richter: «Ο έξυπνος άνθρωπος θα βρει διέξοδο από μια δύσκολη κατάσταση. Ο σοφός δεν θα βρεθεί σ’ αυτήν την κατάσταση». Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να είσαι διορατικός (ένα κράμα ευφυΐας και φαντασίας) ώστε όχι μόνο να αποφεύγεις τα μαθηματικώς βέβαια λάθη αλλά και ολόκληρη τη “χωροχρονική διακλάδωση” που οδηγεί σ’ αυτά!

5. Η θετική σκέψη και προδιάθεση, δεν είναι συμβουλή που πρέπει να ακολουθήσεις, είναι στάση ζωής. Ξυπνώ μ’ ευγνωμοσύνη για ότι μου προσφέρεται, κοιμάμαι με την υπόσχεση να είμαι αντάξια! Δέχομαι με θετικότητα ό,τι έρχεται, χωρίς γκρίνιες, χωρίς μιζέριες, χωρίς συγκρίσεις. Η ακράδαντη πίστη στον εαυτό σου και τις δυνατότητές του, είναι το πιο ισχυρό σου όπλο μέσα στον άγριο κόσμο μας. Τι κι αν η μπίλια προσπεράσει τον αριθμό σου; Είναι ωραία η διαδρομή έτσι κι αλλιώς… και πίστεψέ με, όσο δεν ανησυχείς για τη πιθανότητα της αποτυχίας, τόσο εκείνη απομακρύνεται!

Μπορεί να μην τραβάς το σωστό χαρτί κάθε μέρα, αλλά ευτυχώς υπάρχουν πολλές μέρες και πολλά χαρτιά. 
Όταν μιλώ για την ευημερία κάποιου, είμαι πολύ προσεκτική με τη λέξη: ‘τύχη’. Αναφέροντας την ‘τύχη’ δίπλα στα κατορθώματά του, είναι σαν να περιφρονώ τον κόπο του. Ο κόπος όμως και η σκληρή δουλειά, δεν αναιρούνται επειδή δε θα τα αναγνωρίσω εγώ… κινδυνεύω απλώς να θεωρηθώ αφελής που πιστεύω σε νεράιδες με μαγικά ραβδιά!  
Σημαντικές σημειώσεις ψυχολογίας, υπογραμμίζουν τις εμμονικές περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι κρύβουν πίσω από τον όρο ‘κακοτυχία’ τις λάθος επιλογές τους. Ταυτόχρονα, νιώθουν καλύτερα όταν δικαιολογούν με ‘καλοτυχία’ τις επιδόσεις των άλλων, ακόμα κι όταν το κλίμα δεν είναι ανταγωνιστικό.
Καταλήγοντας: αν έχεις δίπλα σου έναν καλό σύντροφο – προφανώς είσαι καλός σύντροφος, αν έχεις μια καλή δουλειά – είσαι καλός σ’ αυτή τη δουλειά, αν δεν έχεις όλα όσα θέλεις – πρέπει να προσπαθήσεις κι άλλο, αν προσπαθείς και δε βλέπεις αλλαγή – μάλλον πρέπει να αλλάξεις κάτι στον τρόπο που προσπαθείς. Μόνοι μας χτίζουμε τις “τύχες” μας. Παίρνεις ό,τι δίνεις κι αν θέλεις να πάρεις πολλά, πρέπει να τολμήσεις να δώσεις πολλά. Γιατί νομίζεις λένε, πως η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς;
Λοιπόν; Η μπίλια ξαναγυρνάει σε ένα λεπτό, πόσα θα ποντάρεις αυτή τη φορά?


*Πάντα μα πάντα να σκέφτεσαι τις επιπτώσεις, πάντα μα πάντα να σέβεσαι την ψυχολογία των άλλων – να μην πληγώνεις άσκοπα. Να ενεργείς, να διεκδικείς και να συγκρούεσαι μόνο για τις ιερές ατομικές σου ελευθερίες και τα προσωπικά σου δικαιώματα. 

You May Also Like

9 σχόλια

  1. Εξαιρετικό το κείμενο σου Ζέτα μου και με βρίσκει 100% σύμφωνη!
    Δες από περιέργεια το τελευταίο ποστ μου...

    https://ainafetst.wordpress.com/2015/10/23/risquer/

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι… υποψιάζομαι πως θα συμφωνήσουν όλοι όσοι ξέρουν τι σημαίνει να μοχθείς για να έχεις και όχι μόνον να δέχονται παθητικά ό,τι βρέξει!

      p.s. Με την πρώτη ευκαιρία θα επισκεφθώ την ανάρτηση! Καλή αργία αύριο!

      Διαγραφή
  2. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι όταν μιλάς για τύχη προσβάλεις τον άλλον που έχει πετύχει με κόπο και προσπάθεια.
    Όλα είναι θέμα επιλογών για μένα.
    Επίσης να νιώθεις καλά με τις επιλογές σου, ακόμα κι αν δεν ήταν οι καλύτερες.
    Το να νιώθεις άτυχος ή αποτυχημένος είναι το πρώτο σκαλοπάτι για το κατρακύλισμα στην κατάθλιψη.
    Να σημειώσω εδώ Ζέτα μου ότι μια χαρά τα λες. για άλλα χρόνια κι εποχές όμως.
    Πολλοί νέοι και νέες με προσόντα δεν βρίσκουν δουλειά ανάλογη και δεν είναι στο χέρι τους στις άγριες μέρες που βιώνουμε.
    Είναι ακύρωση της πραγματικότητας κατά κάποιο τρόπο... :)))
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου, μεγάλο θέμα άνοιξες – μεγάλη απάντηση σου ‘χω:
      Δεν είμαι καθόλου αυτής της λογικής. Λέγοντας «Ναι μεν αλλά για άλλα χρόνια κι εποχές» είναι σαν η εποχή να αποτελεί άλλοθι για την απραγία. Κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες της. Εξάλλου βρισκόμαστε στο No Excuse… εδώ δεν χωρούν δικαιολογίες!
      Δεν αμφισβητώ τα προσόντα της παραγωγικής γενιάς, καθόλου μάλιστα! Μιλάω για ένα μέρος της, που διστάζει να πάρει ρίσκα. Που ενδεχομένως δε τολμά να βγει εκτός της πεπατημένης οδού. Κανενός η διαδρομή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, όλοι κάνουμε την προσπάθειά μας. Όταν όλοι όμως προσπαθούν με τον ίδιο τρόπο, είναι φυσικό να υπάρξει “συμφόρηση”. Τότε, θα ξεχωρίσουν εκείνοι που θα σκεφτούν έξω απ’ το “κουτάκι”. Έχω την τάση να θαυμάζω τον εναλλακτικό αγρότη που θα καλλιεργεί μανιτάρια απ’ το “Ταμ-Τουμ”, όσο οι συνδικαλιστές του σωματίου του θα κουνάνε χέρια έξω απ’ το Υπουργείο. Θέλω να πω, πως απ’ το να διεκδικούμε θέσεις εργασίας, πια είναι προτιμότερο να τις δημιουργούμε! Πιστεύω στη καινοτομία.
      Καθόλου δεν ακυρώνω την πραγματικότητα και θα σου πω γιατί: θεωρώ πως το να αναμασάμε τα “7 κακά της μοίρας μας” δε μας ωφελεί. Φαντάσου έναν ναυαγό να κολυμπά στη θάλασσα… τι πιστεύεις πως θα του δώσει κουράγιο και δύναμη; Αν μια φωνή του μιλήσει για το πόσο αχανής είναι ο ωκεανός ή αν του μιλήσει για το νησί που βρήκαν οι υπόλοιποι του ναυαγίου; Πραγματικότητα η μία – πραγματικότητα και η άλλη… το θέμα είναι τι επιλέγεις να φωτίσεις! Ως γνωστόν: αν δε κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς.
      Αυτό που προτείνω με λίγα λόγια, είναι να μην είναι αντιστρόφως ανάλογη η προσπάθειά μας, σε σχέση με τα ποσοστά ανεργίας. Θέλουμε δε θέλουμε, καλή ή κακή, σ’ αυτή την εποχή γεννηθήκαμε, ζούμε κι επειδή δε θα ΄χουμε τη δυνατότητα να επιστρέψουμε με μια δεύτερη ζωή σε μια ιδανικότερη εποχή, θα πρέπει να καταβάλουμε όλη μας την ενέργεια, το μυαλό και το ‘είναι’ μας στο ΤΩΡΑ!
      p.s. Επειδή σ’ αρέσουν οι ζωδιακές αναφορές: Ίσως γι’ αυτό να μας λένε ‘Τοξότες’… βάζουμε στόχους και πετάμε βέλη πεισματικά, μέχρι να τους πετύχουμε!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
    2. Ξεκινώντας από τις ζωδιακές αναφορές ( που τις κάνω χωρίς να τις πολυπιστεύω- είναι κόντρα στις αρχές της επιστήμης μου εξάλλου) guess what: έχω ωροσκόπο τοξότη, κάτι που είναι αστείο αν σκεφτείς πώς με την αδερφούλα μου που είναι τοξότης είμαστε η μέρα με τη νύχτα :-ρ)
      Όλες σου οι αναφορές -άρθρο και σχόλιο- φωτογραφίζουν ως επιτυχία την επαγγελματική ανέλιξη, εξασφάλιση, την καριέρα,θέση που με βρίσκει αντίθετη.
      Συμφώνησα μαζί σου στο άρθρο σου μόνο ως προς την έλλειψη σεβασμού να χαρακτηρίζει κανείς την ανέλιξη κάποιου μόνο έργο τύχης. Γενικά ενοχλούμαι από τις εύκολες και επιφανειακές μεταφράσεις , ιδίως όταν δεν γνωρίζεις την ιστορία του άλλου. :-)

      Επιτυχία για μένα δεν είναι ούτε η επαγγελματική αποκατάσταση, ούτε το χρήμα. Το πόθεν έσχες του καθενός μου είναι παντελώς αδιάφορο. Δεν είμαι το τι έχω, αλλά πολλά άλλα. Και ο συγχωρεμένος ο Ωνάσης κατάφερε το αδύνατο: ξεκίνησε από το μηδέν, πάλεψε ( χωρίς να εξετάζουμε τις φήμες για τα πλάγια μέσα) έχτισε με κόπο, προσπάθεια , εξυπνάδα κι άλλα πολλά, μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Είχε τα πάντα. Τα είχε; Θυμίσου μόνο το τέλος του. Μηδένα προ του τέλους σου μακάριζε είχε σοφά διατυπώσει ο Σόλωνας στο Κροίσο που κάγχαζε ειρωνικά για τη νίκη του.
      Εγώ πάλι έχω την τάση να θαυμάζω τον φτωχό, τον μεροκαματιάρη, που ποτέ δεν το βάζει κάτω και παρ' όλα αυτά μπορεί και χαμογελάει!

      Έγραψα ότι απέχεις από την πραγματικότητα. Δεν είναι άλλοθι η κρίση Ζέτα μου. Είναι γεγονός. Είναι βίωμα. Είναι τα τα 3 στα 5 μαγαζιά της επαρχιακής πόλης στην οποία ζω που είναι κλειστά. Είναι η φίλη- οικονομολόγος τελείωσε- που δεν περιμένει να τη ζήσει ο μπαμπάς της - πήγε και δούλεψε σε μαγαζί με σίδερα. Είναι προσβολή για όλα εκείνα τα παιδιά που μόχθησαν στα θρανία, θέλουν να δουλέψουν αλλά η προσφορά είναι 300ευρώ. Δεν είναι όλοι με ένα φραπέ στο χέρι περιμένοντας τη διευθυντική θέση. Αυτή είναι η εικόνα που έχουν οι Γερμανοί για μας!
      Έζησα τις μέρες ευημερίας και τις πέρασα καλά. Ζω και την κρίση κι είμαι κοντά σε νέους που ζουν την απόλυτη ανασφάλεια. Δεν ξεκινάς μια δικιά σου πρωτοβουλία χωρίς εκκίνηση. Χωρίς πακέτο στήριξης! Οι εποχές των δανείων πέρασαν. Κι αυτά στα λέει μια Κοινωνική Λειτουργός που έχει μάθει να ενθαρρύνει. Κι όταν χρειαστεί να στηρίξω γνωστό ή άγνωστο δεν θα του κόψω τα φτερά, αλλά εδώ δεν κάνω υποστηρικτική εργασία. Εδώ μιλάμε για αυτό που βιώνουν στην επαρχιακή Ελλάδα οι νέοι μας. Όλα τα άλλα είναι ωραία για έκθεση ιδεών :))

      ΥΓ: Γιατί με έστειλες αλήθεια να διαβάσω αυτό σου το άρθρο; Ρητορική η ερώτηση!
      Σε φιλώ ! :).

      Διαγραφή
  3. Αγάπη μου πραγματικά έχω μείνει!
    Πως στο καλό συμπέρανες οτι υποστηρίζω όλα αυτά που μου καταλογίζεις? Εγω τεχνοκράτισσα? Το πιο σύντομο ανέκδοτο... δεν είχα την απαίτηση να ξέρεις τι άνθρωπος είμαι και ποια είναι τα ιδανικά μου, αλλά δε φανταζόμουν εσύ να έχεις σχηματίσει τέτοια εικονα για μένα. Έχω στεναχωρηθεί ειλικρινά.
    Από το σημείο "στόχος είναι τα λεφτά" και τον Ωνάση... τζάμπα έγραφες... καμία σχέση. Πουθενά, μα πουθενά δεν αναφέρω το "χρήμα" - πολύ περισσότερο ως κριτήριο επιτυχίας (αντίθετα αναφέρω: " Μην αφήνεις το κέρδος να γίνει ο αυτοσκοπός σου"). Αν σε μπέρδεψε το 'κεφάλαιο επένδυσης' η έννοια είναι μεταφορική - με μια δεύτερη ανάγνωση θα καταλάβεις. Μα ούτε καν η ίδια η επιτυχία δεν είναι το θέμα του κειμένου μου... το θέμα είναι το ρίσκο / η τόλμη. Τόσο στα επαγγελματικά, όσο και στον έρωτα (στον οποίο δε στάθηκες καθόλου).
    Με παρουσιάζεις σαν να κοιμάμαι σε κάποιο ροζ σύννεφο... όχι όμως. Απλά βγάζω τη γλώσσα στη μιζέρια! Έχω πολλούς φίλους συναδέλφους σου, ξέρω ποια είναι η κατάσταση... έχουμε "συμφωνήσει" πως οι ρόλοι μας θα είναι διαφορετικοί: εκείνοι προσφέρουν πρακτική βοήθεια κι εγώ κρατώ τον φακό στραμμένο στην ελπίδα! Διότι μάχεσαι με άλλο σθένος όταν ξέρεις πως υπάρχει ένα 'ροζ συννεφο' για το οποίο αξίζει να παλέψεις!
    Δε το παίρνω πίσω - θαυμάζω τον νέο που θα σκεφτεί καινοτόμα και δημιουργικά. Αν ο φτωχός, μεροκαματιάρης αρκεστεί σ' αυτό και δε προσπαθήσει να το αλλάξει, όχι δε θα τον θαυμάσω... θα έχει τη συμπόνια μου, την αλληλεγγύη μου αλλά όχι τον θαυμασμό μου!
    Εδώ λοιπόν, κάνω την δική μου υποστηρικτή εργασία και ενθαρρύνω τους πάντες σε full time ωράριο. On camera και off camera, γιατί αυτός νομίζω είναι ο απώτερος προορισμός μου!
    Στατιστικές, νούμερα και ποσοστά... όλα αυτά είναι σκέτα γεγονότα και κουράζομαι να τα ακούω χωρίς μια πρόταση αντιμετώπισης. Σαφώς υπάρχει ανασφάλεια... και μετά? Αυτό το μετά εξετάζω... προτείνω τόλμη, ευστροφία... αυτή χρειάζεται για να αποφύγεις τα δάνεια που λες. Ο πτυχιούχος πληροφορικής, που θα δημιουργήσει μια πρωτοτυπη εφαρμογή για κινητά. Δε θα περιμένει στην ουρά για διορισμό σε γυμνάσιο. Δε θα επαναπαυτεί πάνω στο όνομα της ανεργίας... θα δράσει!
    Γιατί σε έστειλα εδώ? Το ερώτημα είναι γιατι δε σου έγινε κατανοητό το κείμενο μου... είσαι από τις εξυπνότερες αναγνώστριές μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα Ζέτα.
    Ο γραπτός λόγος πάντα δημιουργεί παρεξηγήσεις, αυτό είναι διαπιστωμένο. Μπορεί κι εγώ να διάβασα αλλιώς τα γραφόμενα σου. Ζητώ συγγνώμη αν το έκανα. Η αλήθεια είναι ότι από μια οθόνη και σε λίγο χρόνο δεν μπορείς να ξέρεις τον άλλον , τα βιώματα του, το στυλ της ζωής του. Δεν έκρινα όμως κάτι από αυτά. Έκρινα μόνο όσα έγραφες σε σχόλιο κι ανάρτηση. :)))
    Επειδή ζω στην επαρχία και έχω συζητήσει για την κρίση. Μπορεί εγώ πια να είμαι μεσήλικη, περιτριγυρίζομαι από νέους πτυχιούχους που μαστίζονται από την ανεργία. Είναι κρίμα να τσουβαλιάζονται όλοι. Εκεί είναι η ένσταση μου: δεν είπα ότι δεν έχεις δίκιο στις σκέψεις σου. Είναι ότι γενικά δεν ισχύουν στις άγριες μέρες που ζούμε. Όχι αυτά που βλέπω και ζω εγώ.
    Αυτό κουβεντιάζαμε απόψε με τη δασκάλα μου (ξεκίνησα νέο κύκλο μαθημάτων σε εικαστικές τεχνοτροπίες) Από τις κυρίες που εκδήλωσαν ενδιαφέρον, μόνο δύο ήμασταν απόψε.
    Ο κόσμος δεν έχει να κινηθεί. Δεν υπάρχει ζήτηση. Μόνο προσφορά,
    Είναι ωραίες οι σκέψεις περί ρίσκου και τόλμης στο ξαναλέω, κι εγώ είμαι υπέρ του ρίσκου, αλλά δεν θα κρίνω όσους χτυπιούνται από τις επικρατούσες συνθήκες. Ο κόσμος πεινάει. Δεν είναι μόνο αυτοί που έχουν το περιθώριο να σχεδιάσουν μια δράση. Είναι άνθρωποι που αύριο πρέπει να πληρώσουν το ΕΝΦΙΑ να μην χάσουν το σπίτι τους, να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για την οικογένεια."

    "Μπορεί να μην τραβάς το σωστό χαρτί κάθε μέρα, αλλά ευτυχώς υπάρχουν πολλές μέρες και πολλά χαρτιά."
    Όχι δεν υπάρχουν πολλά χαρτιά. Εκεί είναι η διαφωνία μου. :))

    Το ερώτημα μου γιατί με έστειλες εδώ είναι για στο σχόλιο που με παρέπεμψες μιλούσαμε για την ευγνωμοσύνη. Ξαναδιάβασέ το :))) Προσπαθούσα να βρω τι σχέση είχε με το σχόλιο μου . :)

    Και πάλι ζητώ συγγνώμη αν ο λόγος μου φάνηκε κάπως.
    Καλό βράδυ Ζέτα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα Αριστέα,
    Να σου πω πρώτα πως η σχέση του κειμένου με την ευγνωμοσύνη βρίσκεται στο 5ο μέρος των αριθμημένων παραγράφων (ξαναδιάβασέ το).
    Σχετικά με τη λεζάντα της δεύτερης φώτο, λες πως: «Όχι δεν υπάρχουν πολλά χαρτιά. Εκεί είναι η διαφωνία μου». Τι προτείνεις; Τι λες στους ανθρώπους που χρειάζονται την ελπίδα; «Ορίστε το σχοινάκι σας, ορίστε και η κοτρόνα σας, τραβάτε και πνιγείτε;»? Έχεις ακούσει που λένε «Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία»; Εσύ γιατί τη σκοτώνεις από τώρα; Βιάζεσαι Αριστέα μου… βιάζεσαι καταρχήν να μεγαλώσεις – μα μεσήλικας? Ακούγεται σαν να ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση προς τη παραίτηση… είσαι ενεργή, είσαι πολυπράγμον, συμμετέχεις σε συζητήσεις της νεολαίας, άρα είσαι νέα γυναίκα ακόμα. Ξέρω, θα μου πεις πως είσαι ακομπλεξάριστη με το θέμα της ηλικίας και ότι με τον όρο ‘μεσήλικη’ εννοείς τη μέση ηλικία. Μα αφού δε ξέρουμε πότε θα πεθάνουμε, πως ξέρουμε ποια ηλικία είναι η μέση? Εδώ κολλάει η θετική σκέψη και η ελπίδα: «Είμαι ΝΕΑ έχω πολλά ακόμα να προσφέρω!»
    Βιάζεσαι να κρίνεις. Όπως λες, δε σχημάτισες εικόνα από τη συνολική μου παρουσία, αλλά από την παρούσα ανάρτηση. Επίσης μιλάς για “τσουβάλιασμα” το οποίο υποτίθεται ότι έκανα. Σημειώνεις ότι από μια οθόνη μέσα σε λίγο χρόνο, δε μπορείς να ξέρεις τον άλλον. Θα έλεγα πως κακώς δε με έκρινες από τη συνολική μου εικόνα. Αν το έκανες θα ήξερες (σου έχω δώσει αρκετά δείγματα) πως δε θα μπορούσα να εννοώ όλα αυτά, που μόνο στη φαντασία σου υπήρξαν – πραγματικά το λέω φιλικά, χωρίς λόγο με παρεξήγησες. Εσύ η ίδια είπες πολύ σωστά: «Ενοχλούμαι από τις εύκολες και επιφανειακές μεταφράσεις, ιδίως όταν δεν γνωρίζεις την ιστορία του άλλου». Την επόμενη στιγμή όμως, επιφανειακά με έκρινες. Συμφωνώ, δε μπορείς να με γνωρίζεις καλά. Δεν είσαι σε θέση ούτε να γνωρίζεις την ιστορία μου, ούτε τα βιώματά μου, ούτε πόση επίγνωση της πραγματικότητας έχω, αν έχω προσφέρει εθελοντική εργασία ή δωρεές. Είσαι σε θέση όμως να με μελετήσεις ελεύθερα. Μπορείς οποιαδήποτε στιγμή να ψαχουλέψεις παλιότερα άρθρα μου. Γράφω πάντα θεμελιωμένα. Τα λόγια μου δεν είναι κούφια έχοντας απλά και μόνο τη βιτρίνα του άρθρου. Έχω επιχειρήματα, έχω δομημένη σκέψη πίσω από κάθε άποψη, γι’ αυτό και είμαι διατεθειμένη να σου λύνω τις απορίες και να απαντώ σε σχόλια, μέχρι να το εξαντλήσω. Έτσι, ποτέ δε θα γράψω άρθρο χωρίς πρώτα να έχω καλύψει τα κενά μιας πιθανής παρεξήγησης. Θεωρώ πως σε μια δεύτερη ανάγνωση, θα διαπιστώσεις κι εσύ πως δεν έχω δώσει ούτε μια λαβή ώστε να σκεφτείς πως τσουβαλιάζω (γι’ αυτό λέω πως ήταν στη φαντασία σου). Σε κανένα σημείο δεν ομαδοποιώ. Οι ηρωίδες μου είναι συγκεκριμένα πρόσωπα, συγκεκριμένοι χαρακτήρες. Πως θα μπορούσαν να αφορούν όλη τη νέα γενιά? Περιγράφω λεπτομερώς ποιούς αφορά. Θα ήταν τσουβάλιασμα αν έλεγα πως όλοι οι άνεργοι είναι τεμπέληδες (ακούγεται αισχρό ακόμα και σαν παράδειγμα). Νομίζω πως είναι ξεκάθαρο το μήνυμα που θέλω να επικοινωνήσω (το οποίο δεν αφορά αποκλειστικά την ανεργία): Είσαι μόνος; Είσαι άνεργος; Είσαι δυσαρεστημένος από τη δουλειά, σύζυγο, μάνα, πατέρα, εμφάνιση, σπίτι, ζωή σου; ΜΗ ΣΤΑΥΡΩΝΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ, ΣΗΚΩΣΕ ΤΑ ΜΑΝΙΚΙΑ! Ακόμα και στον πιο εξαθλιωμένο άστεγο, αν του ανοίξεις μια μικρή χαραμάδα να μπει στη ζωή του λίγο φως κι αν εκείνος θέλει, τότε μπορεί να γίνει μια μέρα, ακόμα και προϊστάμενός σου! (Πρέπει να διαβάσεις για τη ζωή του Chris Gardner). Αυτή είναι η δική μου οπτική, δε λέω πως είναι εύκολο, λέω πως σιχαίνομαι να κλαίω πάνω απ’ το χυμένο γάλα. Δε μου αρκεί να λέω «Υπάρχει πίνα»… θα προασπίζομαι πάντα τη μαχητικότητα και πάντα θα δίνω κουράγιο και έναν λόγο που να αξίζει να παλέψεις, όχι απλά να επιβιώνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Λίγα πράγματα για ‘μένα… έτσι για να με μάθεις καλύτερα: Αν έπρεπε να βάλω μια ταμπέλα στο στιλ ζωής μου, θα έβαζα ‘ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ’. Ναι, με μία δόση glamour που ίσως σε ξενίζει. Όμως ποτέ δε θεώρησα κακό το να αναζητάς την ποιότητα σε ό,τι κάνεις. Τίποτα δε μου χαρίστηκε. Οι γονείς μου προθυμοποιήθηκαν να μου δώσουν όλα εκείνα που συνήθως δίνει ο μέσος έλληνας γονιός στα παιδιά του. Ένα αυτοκίνητο, τα πρώτα έπιπλα για το σπίτι, ακόμα και μια καλή θέση εργασίας σε γνωστό του μπαμπά. Με υπερηφάνεια σου λέω πως τα αρνήθηκα όλα. Η μόρφωση είναι το μόνο αγαθό που επέτρεψα να μου προσφέρουν μετά τα 18. Ζούσα μάλιστα για έναν χρόνο σε ένα διαμέρισμα έχοντας μόνο ένα ράντζο κι ένα μικρό ψυγειάκι. Με πείσμα διεκδικούσα την ευχαρίστηση να τα φτιάξω όλα μόνη μου! Καταλαβαίνεις τι σου λέω; Σου “εκμυστηρεύομαι” πράγματα που δε χρειάστηκε να αναφέρω ξανά. Ήθελα από μικρή να νιώσω την ικανοποίηση να είμαι αυτοδημιούργητη. Θεωρώ πως τα έχω καταφέρει καλά και δε θα πάψω να συνεχίζω. Μαζί μου θα πάρω κι άλλους. Είτε μέσω του blog, είτε μέσω προσωπικής επαφής, πάντα προτρέπω τους ανθρώπους να επιδιώκουν το καλύτερο (ψυχικά και πρακτικά)!
    Γνώρισα κάποτε μια Κοινωνική Λειτουργό η οποία πίστευε πως μόνο όσων το επάγγελμα έχουν άμεση σχέση με τα κοινά, μόνο εκείνοι είναι ευαίσθητοι, μόνο εκείνοι είναι άνθρωποι της προσφοράς, μόνο εκείνοι παράγουν κοινωνικό έργο. Αν τσουβάλιαζα (πράγμα που αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι), θα σχημάτιζα κακή εικόνα για όλον σας τον κλάδο. Αντίθετα, περιτριγυρίζομαι (έμμεσο και άμεσο φιλικό περιβάλλον) από κοινωνικούς λειτουργούς, νοσηλευτές, ψυχολόγους, δικαστικούς επιμελητές… ενημερώνομαι καθημερινά για το δυσάρεστο πρόσωπο της εποχής μας. Δε νομίζω όμως, ότι θα βοηθούσα κάποιον αν το έκανα “σημαία” μου. Είπαμε, εγώ κρατάω τον φακό στραμμένο στα ευχάριστα, για να δείχνω τον δρόμο προς την ελπίδα! Ο καθένας έχει τον ρόλο του και τον τρόπο του να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Υπό αυτές τις συνθήκες, όλοι μαζί μπορούμε να συνθέσουμε μια χρήσιμη ενότητα.
    Δε θέλω να νιώσεις ότι σε έστησα στον τοίχο. Σε καμία περίπτωση δε μακρηγόρησα γι’ αυτό. Ένιωσα πως ήταν αναγκαίο να ξεδιπλώσω μερικά πράγματα για τον τρόπο της οπτικής μου, ώστε να γίνω πλήρως κατανοητή. Εφόσον γίνει κατανοητή η θέση μου, δε τίθεται θέμα συγνώμης, όποια κι αν εξακολουθήσει να είναι η δική σου θέση φυσικά. Θέλω να πω, δε με ενοχλεί να διαφωνούν με τη στάση μου, με ενοχλεί να διαφωνούν με μία στάση που νομίζουν πως είναι δική μου.
    Σου εύχομαι δύναμη, δύναμη και δύναμη γιατί ξέρω πόσο ψυχοφθόρο είναι το λειτούργημα σας. Θαυμάζω τη ψυχραιμία σας, τις αντοχές και την ικανότητά σας να συνεχίζετε κανονικά τις ζωές σας μετά το σχόλασμα… ή τουλάχιστον δείχνετε πως συνεχίζετε κανονικά, η καρδούλα σας το ξέρει! Κατανοώ απόλυτα τη πιθανότητα να ήρθες στο post “παρμένη” και προκατειλημμένη από άλλους εξωτερικούς παράγοντες. Μπορώ να φανταστώ τις αντιφάσεις που περνάν καθημερινά από τα μάτια σου. Το πρωί δίσκοι με συσσίτιο και το βράδυ φωτογραφίες gourmet στα blogs. Εδώ είναι που έρχεται ο κίνδυνος του τσουβαλιάσματος… όσοι όμως βάζουμε χρώμα, δε σημαίνει πως είμαστε όλοι αναίσθητοι που αγνοούν το γκρι!
    Από μεριά μου είμαστε καλυμμένες. Είναι σαν να μην έγινε… μόνο που τώρα έμαθες περισσότερα πράγματα για ‘μένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0