P.S. Thank you Mom!

by - 10:48 π.μ.

Στη σημερινή γιορτή της μητέρας, δε θα ακούσετε από ‘μένα γλυκανάλατα λόγια λατρείας, όπως -ίσως κινηματογραφικά- θα ήθελε η βιομηχανία “μητρικού καταναλωτισμού”. Θα παρουσιάσω απλώς, μια παιδική μου ζωγραφιά, καταθέτοντας το σημαντικότερο επίτευγμα της μητέρας μου.
Αυτή, σίγουρα δεν είναι μια εικονογράφηση όπως εκείνες που έχετε συνηθίσει από ‘μένα! Ωστόσο, είναι εύκολο να διακρίνει κανείς τον αντισυμβατικό μου χαρακτήρα. Ξέρετε, αυτό το περίεργο δέντρο ήταν το κεντρικό θέμα σχεδόν σε κάθε μου ζωγραφιά. Άλλοτε ήταν φορτωμένο με μήλα, άλλοτε με λεμόνια κι άλλοτε με τα δυο αυτά είδη μαζί! Ύστερα από τόσα χρόνια, διαπιστώνω πόσο σαφές μου είχε γίνει από νωρίς η επιδίωξη της διαφορετικότητας.
Η μητέρα μου δε μου είπε ποτέ: «Κοίτα να διαφέρεις παιδί μου», εγώ όμως διέφερα. Ίσως επειδή ποτέ δεν την άκουσα να λέει: «Κάνε ό,τι κάνουν και τα άλλα παιδάκια». Έτσι, όσο τα άλλα κοριτσάκια αγωνίζονταν να προλάβουν το μοναδικό και περιζήτητο ροζ ψαλίδι χαρτοκοπτικής, εγώ αναζητούσα εκείνο που κόβει καλύτερα! Συνέχισα να μεγαλώνω μη παρεκκλίνοντας από την ουσία του στόχου μου, χάριν μαζικής ζήτησης κι αυτό το χρωστάω στην αβίαστη μέθοδο ανατροφής της μαμάς μου. Όμως ακόμα, δεν έφτασα στο μεγαλύτερο επίτευγμά της.
Το δέντρο μου, είναι παράξενο. Όχι μόνο για τα ανάποδα φρούτα και τα κυρτά κλαδιά του. Είναι παράξενο επειδή κανονικά, δε θα έπρεπε να δούμε βλάστηση πάνω σε έναν ξερό κορμό! Είναι παράξενο επειδή κανονικά, ένας ξερός κορμός δεν έχει τίποτα να μας δώσει. Επειδή κανονικά, δε θα περιμέναμε ζωή από κάτι νεκρό. Όμως, τι νόημα θα είχε η ελπίδα χωρίς το ‘ανέφικτο’… τι νόημα θα είχε η προσπάθεια χωρίς το ‘δύσκολο’. Πώς να εγκαταλείψεις κάτι, μόνο επειδή οι πολλοί το θεωρούν ξοφλημένο; Και αυτό είναι άλλη μία σιωπηρή διδαχή της μητέρας μου… όμως, ακόμα δεν έχω φτάσει στο μεγαλύτερό της επίτευγμα.
Όπως ανέφερα και παραπάνω, αρκετές φορές το δέντρο μου υπήρξε “ποικιλοφόρο”. Ο ίδιος κορμός… η ίδια ρίζα, έθρεφε και μεγάλωνε διαφορετικούς καρπούς με διαφορετική γεύση! Παρά το μικρό του ύψος, τα κλαδιά του προέκτειναν όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο μακριά από το έδαφος. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον δέντρο, γεμάτο απρόσμενες εκπλήξεις που κύριό του μέλημα ήταν να δώσει στα φρούτα του, μια μοναδική θέα. Ξεκάθαρα το δέντρο μου δεν απαίτησε ποτέ από τα φρούτα να του μοιάσουν. Αυτό το δέντρο έχει τόσα κοινά με τη μαμά μου! Τα αδέρφια μου κι εγώ, είμαστε τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, με άλλα ενδιαφέροντα, άλλες προτεραιότητες και άλλες απόψεις. “Απλωνόμαστε” σε διαφορετικούς τομείς, αλληλοσυμπληρώνοντας κομμάτια λογικής, ευαισθησίας και φαντασίας. Κανένας από εμάς δε σκέφτεται όπως εκείνη, διότι αυτό είναι το επίτευγμά της… το μεγαλύτερο επίτευγμά της! Δημιούργησε τρεις ξεχωριστούς ανθρώπους, χωρίς να μπει στον πειρασμό να φτιάξει ομοιώματα δικά της!
Αναγνωρίζω πως η μαμά μου δεν είναι ιδανική, ούτε αλάνθαστη. Πολλές φορές διαφωνώ κάθετα μαζί της και την ευχαριστώ γι’ αυτό. Είναι μια απόδειξη πως τα κατάφερε… δεν αποτελώ προέκταση του μυαλού της, αλλά ένας ξεχωριστός νους με κριτική σκέψη. Την ευχαριστώ που δε “κολύμπησε” στιγμή για λογαριασμό μου.  Μου έμαθε “κολύμπι” κι έπειτα μ’ άφησε ελεύθερη!

P.S. Μαμά, μεγάλωσα… τώρα πια μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα… όμως τώρα πια, ΔΕ ΘΕΛΩ!

You May Also Like

6 σχόλια

  1. Αν και λίγο καθυστερημένα ήρθα να ευχηθώ Χρόνια Πολλά στη μανούλα σου, βλέπεις για κάποιο ανεξήγητο λόγο, αισθάνομαι πως είναι ένα αξιόλογο άτομο που έχει κάνει και εξακολουθεί να κάνει πολύ δουλειά μέσα της, αν θέλεις, της δια-βιβάζεις τις ευχές μου! ;-)
    Τώρα θα σου πω τι αίσθηση μου άφησε η ζωγραφιά σου και ας τη ζωγράφισε κοριτσάκι:
    Κατ' αρχάς μιας αρμονίας, κάποιου που έχει σαφή και ξεκάθαρη άποψη για πάρα πολλά θέματα, τα πάντα τον ενδιαφέρουν και τα "ψάχνει σε βάθος", σαφέστατη καλλιτεχνική φύση, δεν φοβάσαι να έρθεις σε αντιπαράθεση με τ΄ άτομα που αγαπάς και όχι μόνο, υπάρχει βαθιά ευγένεια μέσα σου, (αυτό που λένε ευγένεια ψυχής)... όμως αλίμονο σε όποιον σου επιτεθεί ή σου πει ψέματα ή προσπαθήσει να σε παραπλανήσει ή προδώσει ή απορρίψει, μπορείς να τον διαγράψεις με τεράστια ευκολία! ;-)

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς και να έχουμε μια δημιουργική βδομάδα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ εκ μέρους της Στεφανία μου… θα τις μεταφέρω κάθε λέξη!
      Με έχεις αφήσει άφωνη με το “διάβασμα” της ζωγραφιάς! Βέβαια, δεν έχουμε κάνει και λίγες κουβέντες… όμως και πάλι είναι εντυπωσιακό το πόσο μέσα έπεσες.
      Επειδή ποτέ δεν έκρυψα όλα τα παραπάνω κι επειδή υπήρξαν άνθρωποι κοντά μου που για χρόνια δεν είχαν πιάσει το νόημα -ειδικά το τελευταίο νόημα περί διαγραφής-, σκέφτομαι τώρα να τυπώσω τη ζωγραφιά σε μπλουζάκι, αν αυτή το κάνει πιο ξεκάθαρο! Όχι τίποτα άλλο, αλλά μετά την διαγραφή οι περισσότεροι αναρωτιούνται «γιατί?».
      Η αλήθεια είναι πως αν είμαι εγωίστρια σε ένα πράγμα, τότε αυτό είναι ο χρόνος μου. Δε μου αρέσει να τον σπαταλάω άσκοπα κι έτσι αν δω πως δεν υπάρχει “έφορο έδαφος” κάπου, παίρνω τα μπογαλάκια μου και πάω άλλου να καλλιεργήσω τα “άνθη” μου! Ίσως φαίνομαι αυστηρή μ’ αυτή τη συμπεριφορά, αλλά νιώθω να έχω τόσα πολλά να δώσω… γιατί να μη τα δώσω σ' εκείνους που μπορούν να τα εκτιμήσουν?

      Φιλάκια XL!

      Διαγραφή
  2. Εγώ κι αν περνώ καθυστερημένα!
    Αλλά ήρθα!
    Είχα δει το σχόλιο σου, μα μόλις σήμερα τα κατάφερα. Και χάρηκα!
    Είναι υπέροχος ο τρόπος που καταθέτεις τις σκέψεις σου για τη μαμά σου!
    Υπήρξες τυχερή!

    Όσο για τη ζωγραφιά, επειδή ασχολήθηκα με τη παιδική ζωγραφιά και την ερμηνεία της, αν γνώριζα το μέγεθος του χαρτιού καθώς και την ηλικία σου, όταν τη ζωγράφισες,θα μπορούσα να πω περισσότερα. Οι λεπτομέρειες, τα χρώματα και η σπουδή με την οποία ζωγράφισες τον εαυτό σου δείχνουν άτομο εξαιρετικής ευφυίας, με έντονα χαρακτηριστικά στην προσωπικότητα (πιθανόν), με αγάπη στην τάξη και την οργάνωση.

    Τέλος να σου πω ότι λάτρεψα τη μουσική σου επιλογή , σε σημείο που μέχρι να ανακαλύψω που κρυβόταν ανανέωνα τη σελίδα σου για να το ακούω πάλι! (αλήθεια; ποιο κομμάτι είναι;)

    ΥΓ: Η δική μου μαμά δεν ήταν έτσι, για έναν ανεξήγητο λόγο όμως κι εγώ από μικρή ήθελα να διαφέρω.
    Κι ευτυχώς δεν "υποτάχτηκα" στις δικές της επιθυμίες ποτέ. Αυτό δημιουργούσε διαρκώς προστριβές. Και χρειάστηκε, σε πολύ μεγάλη ηλικία πια να γκρεμίσω και να ξαναχτίσω. Όταν κυρίως εγώ συμφιλιώθηκα με το παρελθόν ! :))

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο χαίρομαι για την επίσκεψή σου Αριστέα μου!!!
      Το τραγούδι είναι το ‘Face of a Faith’ από την Nellie McKay. Πρέπει να είναι πολύ ενδιαφέρον να ερμηνεύεις τις παιδικές ζωγραφιές, σε επιστημονικό επίπεδο. Ανυπομονώ για τις πρώτες ζωγραφιές της ανιψιάς μου!
      Είναι αστείο το πώς βλέπουμε τους παιδικούς μας εαυτούς. Υπάρχει τόση αθωότητα στα “ίχνη” τους, που μας κάνει να νιώθουμε λες και δεν ήμασταν εμείς, αλλά κάποιο άλλο ξεχωριστό παιδάκι που απλώς κουβαλάμε μέσα μας! Το χαρτί μου είναι Α4 και τότε ήμουν 4-5 χρονών. Σχετικά με την τάξη που ανέφερες (super η ανάλυσή σου)… γελάω με το ένα πόδι, που όπως φαίνεται αρχικά είχα σχεδιάσει πιο κοντό από το άλλο, κι έπειτα συμπλήρωσα το κενό… ξέρεις για να μη κουτσαίνει η ηρωίδα μου! χαχα!
      Υ.Γ. Εκτιμώ βαθύτατα, θαυμάζω και ΑΓΑΠΩ τους ανθρώπους που δεν υποτάσσονται!!!

      ; )

      Διαγραφή
  3. Πράγματι, είναι πολύ ενδιαφέρον αλλά και χρήσιμο, γιατί δίνει πολλές πληροφορίες, ειδικά σε δύσκολες περιπτώσεις που το παιδί δεν μιλάει εύκολα να πει τι βιώνει και νιώθει.
    Δεν είναι τυχαίο που διδάχτηκα ερμηνεία της παιδικής ζωγραφιάς μέσω του μαθήματος "μέσα διαγνωστικά και θεραπευτικά της προσωπικότητας".
    Το γεγονός ότι ήσουν τόσο μικρή και έχεις τόσες λεπτομέρειες στη ζωγραφιά σου είναι δηλωτικό της αυξημένης ευφυίας.
    Εσύ που έχεις το χαρτί σου και το κοιτάζεις θα βλέπεις και το χώρο που καταλαμβάνει η ζωγραφιά σου στο χαρτί. όσο πιο μεγάλη τόσο πιο εξωστρεφής και φιλόδοξη θα πρέπει να ήσουν από μικρή.
    Τα μακριά πόδια σου δείχνουν ότι ίσως δεν είχες φοβίες. Πατάς στο γρασίδι, στο χώμα, άρα προσγειωμένη ;
    Ανοιχτά χέρια.... χωρούσαν πολλούς μέσα.... Άλλο ένα δηλωτικό του κοινωνικού χαρακτήρα σου.
    Αυτά τα λίγα , τώρα που βρήκα χρόνο και όρεξη! ☺

    Φιλιά! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ! γλυκούλα μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για την τόσο διαφωτιστική ερμηνεία!!!
      Πραγματικά έτσι πρέπει να ήμουν… έτσι θυμάμαι -αχνά- να ήταν τα πράγματα, πριν από εκείνο το συμβάν που μου δημιούργησε μια καταραμένη φοβία η οποία με κυνηγά μέχρι και σήμερα! : (
      Στη φώτο απεικονίζεται ολόκληρο το Α4, οπότε καταλαβαίνεις… η εξωστρέφεια και η φιλοδοξία ρέουν στο αίμα μου. Δεν εκπλήσσομαι, το ίδιο μου έχουν σχολιάσει και για την υπογραφή μου. Η αγκαλιά μένει πάντα ανοιχτή… ειδικά για εκείνους που ΘΕΛΟΥΝ να βρίσκονται μέσα της!

      Thank you και πάλι!

      Διαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 36
    7
  • 80
    12
  • 52
    3
  • 51
    0
  • 46
    0
  • 48
    4