Hohoho!

by - 8:58 μ.μ.

Στολίδι δέντρου Swarovski
Μέρες που είναι, θυμήθηκα μια παλιά Χριστουγεννιάτικη ιστορία… βγαλμένη απ’ τα βάθη του ’90 όταν έμαθα πως Άι Βασίλης, δεν υπάρχει!
Οι προετοιμασίες ήταν πολλές για τη μαμά μου εκείνη τη χρονιά. Το ρεβεγιόν θα το γιορτάζαμε οικογενειακά στο σπίτι μας. Όταν λέω οικογενειακά, εννοώ με όλο μας το σόι -κι έχω μεγααάλο σόι-! Κι όταν λέω σπίτι μας, εννοώ στο τότε σπίτι μας -που ήταν μεγααάλο σπίτι-! Γενικώς όλα γύρω μου τα θυμάμαι σε “grande έκδοση”, ίσως επειδή εγώ ήμουν μικρή. Η απερίγραπτη χαρά μου, τα γυαλιστερά πακέτα κάτω απ’ το πελώριο δέντρο, ο ατέρμονος μπουφές με τις τεράστιες πιατέλες… όλα στη θέση τους κι εγώ στη πόρτα να υποδέχομαι τους καλεσμένους μας (όταν είσαι 11, τα χρέη θυρωρού είναι ειδικότητά σου).
Θυμάμαι λοιπόν, εκείνο το βράδυ, να μη μ’ ενοχλούν τα τσιμπήματα των θείων στα μάγουλα και τα -υπέρ του δέοντος- θερμά φιλιά των γιαγιάδων, διότι ο Άι Βασίλης έφτανε στη πόλη σε λίγες ώρες και η αγωνία, τροφοδοτούσε το κέφι. Έξω χιόνιζε ασταμάτητα, ενώ μέσα ένα συνονθύλευμα από γέλια, συζητήσεις, παιδικούς καβγάδες και τη φωνή της Ρούλας Κορομηλά, “φωταγωγούσε” όλο το σπίτι.
Κάποια στιγμή, είδα τον μπαμπά μου να κατευθύνεται προς την εξώπορτα φωνάζοντας (πολύ “διακριτικά”): «Μα ποιος είναι; Άκουσα βήματα…». Σκέφτηκα: «Μα είναι πολύ παράξενο που δεν έστειλαν εμένα να ανοίξω!». Όμως πριν προλάβω να επεξεργαστώ τη σκέψη μου, βρέθηκα μαγεμένη να κοιτώ την ανοιχτή εξώπορτα, την οποία έφραζε μια ψηλή στοίβα από δώρα! Ουάου! Ήταν θαύμα… είχα καθηλωθεί. Ο παγωμένος αέρας απ’ έξω έπεφτε στο πρόσωπό μου σε slow motion, "άριες ακούγονταν στο βάθος", ο μικρός μου αδερφός έτρεχε σαν μικρό σκιουράκι γύρω, ανάμεσα και πάνω απ’ τα πακέτα, ενώ ο μπαμπάς μου δε χόρταινε να λέει: «Πωπω! οι πατημασιές του Άι Βασίλη είναι ακόμα φρέσκιες!». Δηλαδή σε σημερινή μετάφραση: «Δείτε τι ρεαλιστικό σκηνικό οργανώσαμε με τον θείο σας… χολιγουντιανή παραγωγή!». Όταν ήδη αρπάξαμε τα δώρα και αρχίσαμε να ξεσκίζουμε τα περιτυλίγματα, έφτασε κι ο θείος μου από τη πίσω πόρτα τινάζοντας το πέτο του από το χιόνι, αλλά ποιος έδινε σημασία σ’ αυτές τις λεπτομέρειες εκείνη τη στιγμή; Διασκεδάσαμε και χαρήκαμε πολύ εκείνη τη νύχτα!
Την επόμενη μέρα, συνεχίζοντας το παιχνίδι με τα καινούρια μας αποκτήματα, λέω στη μαμά μου: «Δεν είναι περίεργο όμως, που φέτος ο Άι Βασίλης μου έφερε περισσότερα δώρα; Μάλλον παρά είμαι καλό κορίτσι!»… για να πάρω την αφοπλιστική, ειλικρινεστάτη, αυθόρμητη απάντησή της: «Όχι, απλά φέτος είχαν καλές προσφορές»! Σημερινή μετάφραση: «Το περίεργο είναι ότι από χθες πλένω πιάτα κι ακόμα υπάρχουν άπλυτα… τι με ρώτησες;».
Μπορεί να έμαθα κάπως άκομψα κι απότομα πως ο Santa είναι παραμύθι, αλλά πως αλλιώς θα είχα σήμερα μια αστεία ιστορία να θυμάμαι κι έναν λόγο παραπάνω να αγαπώ την καταλάθος κωμική μου μαμά!!!

Καλές Χριστουγεννιάτικες μελλοντικές αναμνήσεις σε όλους!

You May Also Like

0 σχόλια

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0