Ανώτεροι “συνδρομητές”

by - 4:15 μ.μ.

Όσες φορές και να τους συναντήσω πάντα θα μου προκαλούν την ίδια αμηχανία. Μιλάω για τους ανθρώπους που πάσχουν από το “σύνδρομο του ξερόλα”!
Είναι εκείνοι οι τύποι που καθώς τους λες «Με γειά το καινούριο κούρεμα», σε διακόπτουν για να σου αναπτύξουν ένα κατεβατό για τον “σωστό” τρόπο χρήσης της ελληνικής γλώσσας: «Δεν είναι με γειά…
είναι με ΥΓΕΙΑ!». Ω ναι! Τις περισσότερες φορές η θεωρεία τους είναι μια μπούρδα και μισή! Αλλά τι να κάνεις που ζουν μονίμως και νομίμως ανάμεσά μας; Το μόνο που μου επιτρέπει η αμηχανία που προανέφερα, είναι να σιωπήσω προσπερνώντας το.
Σήμερα όμως, θα προσπαθήσω να αναλύσω… να ψάξω και να καταλάβω τι οδηγεί αυτά τα άτομα στην ψυχαναγκαστική επίδειξη της ανωτερότητας που θεωρούν ότι τους διακατέχει:

Οι ειδικοί συμφωνούν πως αυτές οι αντιδράσεις πηγάζουν από το ‘Σύμπλεγμα Ανωτερότητας’. Ένα άτομο που πάσχει από το ‘Σύμπλεγμα Ανωτερότητας’, συνήθως ισχυρίζεται -με έμμεσο ή άμεσο τρόπο- ότι η γνώμη του είναι πάντα καλύτερη από αυτή των άλλων, οι επιλογές του είναι καλύτερες, υπερτερεί σε όλους τους τομείς (χρήματα, ομορφιά, ταλέντο, κοινωνικότητα, τρόπο ζωής κ.α.). Με λίγα λόγια, αφήνει να εννοηθεί ότι είναι πιο σημαντικός από τους υπόλοιπους. Βρίσκεται δηλαδή, σε μία σειρά συνεχόμενων συγκρίσεων ώστε να αποδείξει ότι είναι ο “καλύτερος” που όλοι τον θαυμάζουν! The King Of The Universe!
Αν ψάξουμε για βαθύτερα αίτια, θα ανακαλύψουμε πως στη πραγματικότητα το ‘Σύμπλεγμα Ανωτερότητας’ είναι αποτέλεσμα του αισθήματος κατωτερότητας που υποβόσκει. Μπορεί να ακούγεται οξύμωρο, όμως βασίζεται στους ανθρώπινους μηχανισμούς άμυνας του “Εγώ”. Το άτομο που νιώθει κατώτερο από τους άλλους… υποδεέστερο μορφωτικά, κοινωνικά, οικονομικά, επαγγελματικά, πνευματικά, εμφανισιακά ή ακόμα και ηλικιακά, αποφασίζει να δράσει, προκειμένου να αποκρύψει το αίσθημα μειονεξίας του, εκφράζοντας το εντελώς αντίθετο. Ουσιαστικά κάνει μια απόπειρα να πείσει τον ίδιο του τον εαυτό, πως δεν είναι αυτό που αισθάνεται.
Αυτό γίνεται άλλοτε με κραυγαλέο τρόπο κι άλλοτε συνοδεύεται από ένα “κάλυμμα μετριοφροσύνης. Σε οποιαδήποτε περίπτωση όμως, αυτή η στάση ζωής καθιστά αυτά τα άτομα αντιπαθητικά και ενοχλητικά, με μοναδική επίπτωση την αποξένωση τους. 

Χαρακτηριστικά:

- Αίσθημα φθόνου. Όταν οι άλλοι καταφέρνουν κάτι σημαντικό, αυτομάτως η συγκριτική σκοπιά του ατόμου αυτού, επιφέρει στο προσκήνιο το αίσθημα της κατωτερότητας, με αποτέλεσμα τον φθόνο προς οτιδήποτε είναι “απειλητικό” για την “υπεροχή” του.

- Αναζήτηση του χαμένου κύρους μέσω της ματαιοδοξίας. Το άτομο θεωρεί πως οι επιφανειακές αξίες όπως τα χρήματα, η δόξα, οι συναναστροφές με πρόσωπα του life&style, οι ανούσιες πράξεις και συμπεριφορές, θα του δώσουν πραγματική αξία και αποδοχή από το κοινωνικό σύνολο.

- Αδυναμία αποδοχής του εαυτού του. Η τάση να υποτιμά οτιδήποτε δε μπορεί να καταφέρει. Όπως πχ. η δήλωση: «Δε θέλω και δε παίρνω πτυχίο… τι να μου κάνει εμένα ένα ψωροπτυχίο», είναι μια ακραία εκδήλωση της απογοήτευσης που έχει από τον εαυτό του και αρνείται να τη δει.

- Έντονος δογματισμός. Δε παραλείπει ποτέ να έχει την τελευταία και πιο “έξυπνη ατάκα του δωματίου”, πολύ συχνά χωρίς η διατύπωση της ιδέας του να βασίζεται σε μια λογική αιτιολογία ή απόδειξη. Άλλη μία προσπάθεια να γίνει θαυμαστός. Δυστυχώς όμως, η ανάγκη του να ξεχωρίσει τον προτρέπει να διαφωνεί ακόμη και τις φορές που “υποκρίνεται” ότι συμφωνεί.

- Απολυτότητα απόψεων. Η αδιαλλαξία, αν μη τι άλλο, φανερώνει έναν “κολλημένο” νου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, εκτός από αυτό, μπορεί να σημαίνει πως το άτομο που απορρίπτει τις απόψεις των άλλων με εριστικό τρόπο, το κάνει λόγω έλλειψης κριτικής σκέψης και αδυναμίας να τεκμηριώσει αυτό το οποίο υποστηρίζει. Πολλές φορές μάλιστα, χρησιμοποιεί τα λόγια ή τις φιλοσοφίες κάποιου άλλου, στον οποίο είναι προσκολλημένο τυφλά. Επιλέγει να μένει σε θεωρίες -οι οποίες μπορεί να είναι και ξεπερασμένες- για την “ασφάλεια της εγκυρότητας” που νομίζει ότι του παρέχουν. Κάτι που σίγουρα δε διευρύνει τη σκέψη του!

- Περιέργεια για τη ζωή των άλλων. Η αγωνία για τη πορεία των άλλων είναι φυσικό επακόλουθο. Το άτομο αυτό, ζει για να συγκρίνεται και να βγαίνει πάντα “νικητής” σε έναν απύθμενο και αναίτιο ανταγωνισμό, που μόνο του έχει ορίσει. Χαριτολογώντας θα μπορούσαμε να το πούμε και “κόμπλεξ της μητριάς της Χιονάτης”!

Όπως επισημαίνουν και οι ψυχολόγοι, το πρόβλημα ξεκινά από την άρνηση να δει τι του συμβαίνει, ώστε να απευθυνθεί σε έναν ειδικό. Η αλαζονική συμπεριφορά, εμποδίζει τον “ασθενή” να δει τον ψυχολόγο ως πιο ειδήμον από τον ίδιο. Έτσι δεν καταφέρνει ποτέ να πάρει μια επιστημονική βοήθεια και την κατάλληλη θεραπεία.
Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να υπογραμμίσω πως δε θα πρέπει να μπερδεύουμε την αυτοπεποίθηση με το ‘Σύνδρομο Ανωτερότητας’. Ενώ το παραπάνω σύνδρομο είναι μια κατάσταση ψυχοφθόρα και βασανιστική, η αυτοπεποίθηση είναι ένα υγειές αίσθημα που μας γεμίζει ενέργεια.
Κάποιος με αυτοπεποίθηση έχει πίστη στον εαυτό του. Μία πίστη που αντλείται από τον ίδιο. Δεν εξαρτάται από τους άλλους. Είναι βασισμένη στις ρεαλιστικές δυνατότητες και ικανότητές του. Ταυτόχρονα, αναγνωρίζει τις αδυναμίες του, φροντίζει να τις βελτιώσει χωρίς να τον επηρεάζουν αρνητικά αλλά και να τις “εκμεταλλευτεί” προς όφελός του. Η επιβεβαίωση του, έρχεται μέσω της προσωπικής του ολοκλήρωσης και όχι μέσω της άποψης που έχουν οι άλλοι για εκείνον.
Μπορεί λοιπόν ένα άτομο να συναναστρέφεται με την “αφρόκρεμα”, να εκφράζει την ευφυέστερη ιδέα μέσα σε μια ομάδα, να μοιάζει υπερόπτης, ωστόσο να μη διέπεται από το ‘Σύνδρομο Ανωτερότητας’. Οι πράξεις μπορεί να φαίνονται ίδιες, τον χαρακτήρα όμως τον καθορίζουν τα κίνητρα! 

You May Also Like

4 σχόλια

  1. Δίκιο έχεις, αντιπαθητικοί οι ξερόλες, αφού εγώ τα ξέρω όλα! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έξω από εδώ οι ξερόλες, ευτυχώς που συνήθως είναι γένος αρσενικού, προσπαθώ να θυμηθώ καμιά madame ξερόλα και αδυνατώ! χιχιχι!
    Έτσι λοιπόν με γεια μας!
    ΑΦιλάκιααααααααααααα πάω να φτιάξω γεμιστά που μόνο ΕΓΩ φτιάχνω τόσο καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δυστυχώς -για το φύλο μας-, οι δικές μου εμπειρίες είναι μάλλον αντίθετες. Περισσότερο “ξερόλες” είναι οι γυναίκες!
    Αν σκεφτεί κανείς ότι από τη στιγμή που γεννιέται μια γυναίκα (ακόμα και σε μια προοδευτική κοινωνία), τοποθετείται σιωπηρά λίγο πιο κάτω από τον άντρα… τότε καταλαβαίνει πως επιβαρύνεται ήδη με την “αγωνία” να θέλει να αποδείξει πως δεν είναι μόνο όμορφη είναι και έξυπνη, δεν είναι μόνο έξυπνη είναι και μορφωμένη, δεν είναι μόνο μορφωμένη είναι και ικανή, δεν είναι μόνο ικανή είναι και ικανότερη όλων των άλλων γυναικών!!!!!
    Μια ατέρμονη ανασφάλεια, σε έναν κόσμο που δεν ενδιαφέρεται να μάθει τι τελικά είναι!
    Υ.Γ. Γεμιστά?... γιάμι! Καλή όρεξη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0