Η ελευθερία της αυτογνωσίας

by - 1:36 μ.μ.

Μόλις διάβασα ένα κειμενάκι της ψυχολόγου Γώγας Κυριακίδου, σχετικά με την αυτογνωσία: 

«Το να γνωρίσεις τον κόσμο όλο αλλά να μην γνωρίζεις τον εαυτό σου σημαίνει ότι δεν γνωρίζεις τίποτα. Το να έχεις όλες τις γνώσεις τις επιστημονικές αλλά να μην γνωρίζεις τον εαυτό σου σημαίνει ότι δεν σου κάνουν την ζωή καλύτερη. Το να μελετάς όλη την σοφία του κόσμου, στην ουσία έχεις ξεχάσει να μελετάς την εσωτερική σου σοφία. Κάθε εξωτερική γνώση είναι καλή και χρήσιμη όμως η γνώση που ελευθερώνει...
εξελίσσει και δίνει νόημα και ποιότητα στη ζωή μας είναι η γνώση του εαυτού μας. Αυτό ήταν το πιο σημαντικό μήνυμα που μας άφησαν οι σοφοί μας πρόγονοι φιλόσοφοι και πατέρες. 
Είναι απορροίας άξιον πόσο οι σύγχρονοι Έλληνες αρνούμαστε αυτή την αλήθεια. Έχουμε τόσο πολύ αφομοιωθεί με τον Δυτικό τρόπο σκέψης; Έχουμε τόσο αποξενωθεί από την εσωτερικότητά μας την εσωτερική μας επικοινωνία, την συνείδησή μας; Είναι πραγματικά αυταπάτη η πεποίθηση ότι ξέρω τον εαυτό μου, αφού ο πιο κοντινός μας άγνωστος είναι αυτός. Πως είναι δυνατόν να βιώνω εσωτερικές συγκρούσεις όταν ξέρω τον εαυτό  μου; Πως είναι δυνατόν να βιώνω αδιέξοδα όταν ξέρω ποιο είναι το νόημα της ζωής μου; Πως είναι δυνατόν να κάνω τον αγώνα μου για αλλαγή όταν για ότι μου συμβαίνει φταίει;»

Όταν σου είναι απολύτως φυσικό και αυθόρμητο να αναλύεις τον εαυτό σου σαν να είναι ένα τρίτο πρόσωπο, ξεχνάς πως η αυτογνωσία δεν είναι δεδομένη. Υπολογίζω πότε να ξεκίνησε η αναζήτηση της εσωτερικότητάς μου… σίγουρα ήταν στο πρώτο έτος σπουδών που είχα την ευκαιρία να απομονωθώ μέσα σε μια ξένη πόλη. Η μοναχικότητα, είναι θα έλεγα απαραίτητη, για μια τόσο προσωπική διαδικασία. Ο Freud έλεγε πως για να μπορέσει κανείς να κάνει αυτό-ψυχανάλυση, θα πρέπει να απαλλαγεί από κάθε ίχνος εγωισμού ώστε να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του.
Με θυμάμαι να επιστρέφω από ένα “επιτυχημένο” party πλημυρισμένο από ματαιόδοξους ανθρώπους. Σχεδόν αηδιασμένη από τη ψευτιά του καθενός, αλλά κυρίως απογοητευμένη από τον εαυτό μου που βρέθηκε εκεί, ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί μου... να με πλησιάσω και να με ρωτήσω τι θέλω πραγματικά από τη ζωή, από τις σχέσεις, από εμένα! Έτσι απλά, σήκωσα το ακουστικό και “με πήρα τηλέφωνο”. Σε όλον τον δρόμο συνομιλούσα με το εγώ μου, λέγοντας αλήθειες. Ήταν ένα ισχυρό σοκ το οποίο έδωσε άλλη διάσταση στον τρόπο που με βλέπω. Είναι πραγματικά λυτρωτικό να κρίνεις αντικειμενικά τα θέλω σου, τις πράξεις σου, τα αισθήματά σου. Ανακαλύπτεις πράγματα που δε φαντάζεσαι κι εν συνεχεία προσπαθείς να επιδιορθώσεις και να βελτιώσεις την εικόνα σου από μέσα!
Μα προς Θεού, έχοντας αυτογνωσία δε σημαίνει πως σταματάς να κάνεις λάθη, σημαίνει όμως πως είσαι σε θέση να τα αναγνωρίσεις, να τα αξιολογήσεις και αν αξίζει τον κόπο -γιατί όχι;-  να συνεχίσεις να τα κάνεις!!!



You May Also Like

2 σχόλια

  1. Ω! ναι Ζέτα μου, έτσι ακριβώς, αν δεν γνωρίσουμε τον εαυτό μας και αυτό από στιγμή σε στιγμή, (γιατί αυτό αλλάζει συνεχώς)...αν δεν τον κατανοήσουμε, δεν θα μπορέσουμε να τον αποδεχτούμε έτσι όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι!

    ΑΦιλάκια με όλη μου την αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 36
    7
  • 80
    12
  • 52
    3
  • 51
    0
  • 46
    0
  • 48
    4