Όχι άλλη κλάψα!

by - 6:15 μ.μ.

Κάπου, “κάτω” απ’ τα πιο βροχερά απογεύματα των ημερών, βρέθηκα σε κουβέντα περί τηλεοπτικο-μουσικών θεαμάτων.
Η ανταλλαγή των απόψεων είναι για ‘μένα ένα “άθλημα” που πάντα με ιντριγκάρει. Όταν η γνώμη μου συγκρούεται με κάποια άλλη γνώμη, ανακαλύπτω τους ποικίλους τρόπους σκέψης των άλλων ανθρώπων. Αυτό από μόνο του είναι πολύ ενδιαφέρον και με βοηθάει να κρατάω μακριά τον έμφυτο εγωκεντρισμό με τον οποίο όλοι μας γεννιόμαστε. Ταυτόχρονα όμως, η διαδικασία της διαφωνίας, με αναγκάζει να διατυπώσω με λέξεις εκείνες τις “βουβές” σκέψεις που δεν ήχησαν ποτέ μεσ’ το μυαλό μου. Εκείνες τις εντολές του εγκεφάλου που με “παρακάμπτουν” για λόγους ταχύτητας των αποφάσεων. Με λίγα λόγια: αν δε σου...
δοθεί η ευκαιρία να επιχειρηματολογήσεις, δε θα ακούσεις ποτέ τον εαυτό σου να αιτιολογεί και να εξηγεί το γιατί! 
«Γιατί δε σου αρέσει η Μποφίλιου;», με ρώτησαν. Κι έτσι άρχισα να αναπτύσσω έναν λόγο που κι εγώ για πρώτη φορά άκουγα! Δεν είχα αναρωτηθεί «γιατί;», μέχρι τότε άλλαζα σταθμό υπακούοντας εκείνες τις “αυτεπάγγελτες” αποφάσεις που λέγαμε!
Επομένως, τώρα μάθαινα πως η Μποφίλιου είναι ένα μέρος μόνο, μιας φιλοσοφίας που απορρίπτω στο σύνολό της. Με χαλάει γενικότερα η τάση πεσιμισμού, που στο ελληνικό τραγούδι εκπροσωπούν οι “επίσημες μοιρολογίστρες” Μποφίλιου - Ζουγανέλη - Ασλανίδου (με την τελευταία να με ξενίζει και ως προς τον χαρακτήρα της, μιας και η “τηλεοπτική της δειγματοληψία” την έκαψε!). Με χαλάει που πρέπει να κλάψω κι αυτή τη δεκαετία για να “ανήκω” στο λεγόμενο “έντεχνο κοινό”. Θέλω να πω… στα 90’s κλαίγαμε με τους ‘Πυξ-Λαξ’ (λατρεμένοι!), στα 00’s με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και τώρα στα 10’s, πάλι κλάμα; Με χαλάει -συνεχίζω-, που τόσο υπέροχες φωνές, καταναλώνονται σε τόσο μοιρολατρικούς στοίχους όπως: «…όσο περνάει ο καιρός θα γίνομαι εκκρεμότητα», με τόσο εγωιστικά μηνύματα όπως: «Εγώ θα είμαι δίπλα σου κι ας άργησα…». Δηλαδή, παρ’ το απόφαση κουκλίτσα μου δε σε θέλει ο άνθρωπος, συνέχισε παρακάτω! Μεταξύ σοβαρού κι αστείου κι αν το παρατηρήσει κανείς, διαπιστώνει πως σε πολλά από τα τραγούδια των τριών κοριτσιών, ενισχύεται αυτός ο τύπος “γυναίκας βδέλλας”, κολλημένη πάνω σε κάποιον που την έχει προδώσει. Δεν λέω ότι είναι αποκλειστικό φαινόμενο, λέω πως περιμένω περισσότερη χειραφέτηση από νέες τουλάχιστον τραγουδίστριες!
Από την άλλη, καταλήγω πως αν είναι να περάσω έναν νταλκά με ουίσκι κι “άγριο τιμόνι”, αν είναι να ηχούν στα αφτιά μου τα κοφτερά του λόγια με αντίλαλο στο fade out, τότε προτιμώ να το κάνω ακούγοντας μια πιο έμπειρη γυναίκα από εμένα (βλέπε Γαλάνη, Αλεξίου), γιατί πολύ απλά οι συνομήλικες δε με πείθουν στο δράμα! Μα ακόμα και να πιστέψω πως πρόλαβε μια κοπέλα να ζήσει τόσο “ζόρι” μέχρι τα 30 της, τι “συμβουλές” θα έχει να μου δώσει; Το ίδιο ώριμες ή ανώριμες με τις δικές μου!
Να που ερχόμαστε και στο ‘εν κατακλείδι’: Μ’ αρέσουν τα κεφάτα κορίτσια, τα αισιόδοξα, τα δυναμικά. Αυτά που ξεχωρίζουν την ευαισθησία από την συναισθηματική μιζέρια! Δες Ευσταθία, δες Φαφούτη, δες Κουρτίδου… δες τη θετική πλευρά της ζωής με έναν τρόπο που ακόμη και μέσα στις ερωτικές μπαλάντες θα παραμένει ένα “φως” ανοιχτό και μια αβίαστη συγκίνηση θ’ αντλείται από τις νότες!


You May Also Like

5 σχόλια

  1. Θα συμφωνήσω για την Ασλανίδου. Κι εμένα με ξένισε και με χάλασε πολύ έτσι όπως την είδα στην τηλεόραση. Η Ζουγανέλη μου αρέσει παααάρα πολύ, την έχω δει, είναι φωνάρα και σε κερδίζει αμέσως αλλά ναι σίγουρα θα μπορουσε να πει (και θα θέλαμε να πει) πιο πολλά χαρούμενα τραγούδια!
    Η Μποφίλιου είναι πολύ "βαριά" και "έντεχνη" και για μένα!
    Συμφωνώ ότι θέλουμε λίγη χαρά και ζωντάνια από νέες τραγουδίστριες και έλεος πια που έντεχνο και ποιοτικό πρέπει να είναι και βαρύ κι καταθλιπτικό!
    Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όντως Μάρω, η φωνή της Ελεωνόρας ξεχωρίζει μέσα στη τριάδα. Και γι’ αυτήν έχω έναν λόγο παραπάνω ν’ απογοητεύομαι από τις μουσικές επιλογές της. Έστω κι αν υπάρχει μια κατατονική διάθεση, θα ήθελα περισσότερα ‘Μισά του Εμείς’ και λιγότερα ‘Τα λέμε’! Αν είναι δηλαδή να “πενθήσω” για μια τελειωμένη σχέση με “ποιότητα”, τότε ας γίνει αξιοπρεπώς… με αυτοκριτική κι ευαισθησία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ λάτρεψα "Η επιμονή σου" ! Θεωρώ οτι ήταν από τα καλύτερα της! Και το "Μετακόμιση τώρα". Τουλάχιστον είχαν και στίχους που δεν έλεγαν για χωρισμό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι, εννοείται ότι τέτοια τραγούδια θέλουμε να ακούμε και ελπίζω στο μέλλον να ακούσουμε περισσότερα εύθυμα κομμάτια με ελληνικούς ήχους, όπως το ξυλόφωνο στην ‘Επιμονή σου’ που σε ταξιδεύει και σε γεμίζει ενέργεια!
    Απλά θέλησα να σημειώσω πως δεν είμαι κατά των θλιμμένων τραγουδιών, είμαι κατά του στιλ “κλαίω πάνω απ’ το χυμένο γάλα”.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0