Just love ‘Her’!

by - 8:41 μ.μ.

Μια ιστορία φαντασίας με “πορφυρές διαθέσεις” και ατμοσφαιρικές εικόνες, ξεπηδά απ’ το μυαλό του παράξενου Jonze. Το πρωτότυπο σενάριο (σαν δραματική εκδοχή της ‘Ruby Sparks’), συγκινεί και παρασύρει στο πέρασμά του, κάθε λάτρη του cinema. Το ‘Her’, με λίγα λόγια,  είναι μια τρυφερή ταινία εξομολογήσεων. Ένα καταφύγιο μέσα στη νύχτα… σαν τηλεφωνικός θάλαμος κάτω απ’ τη βροχή, που προβάλει μπροστά σου τη στιγμή μιας κρυφής διαπίστωσης. Δεν έχεις άλλη επιλογή… σηκώνεις το βουβό ακουστικό και ξεστομίζεις όποια σκέψη περνάει απ’ το μυαλό, όπως ότι «…μερικές φορές νιώθω πως έχω αισθανθεί, όλα όσα ήθελα να αισθανθώ κι από ‘δω και στο εξής δε θα αισθανθώ ποτέ κάτι καινούριο. Μόνο μικρότερες δόσεις όλων αυτών» κι εύχεσαι μόνο, να σ’ ακούει εκείνη.

Το ιδιαίτερο ρομαντικό δράμα ‘Her’ του σκηνοθέτη Spike Jonze, έγινε η αιτία να δακρύσω, να συμπονέσω, να αναλογιστώ και να μελαγχολήσω μεταξύ της οθόνης και του βρεγμένου παραθύρου μου. Ανάμεσα στο ψηφιακό και το αληθινό… στην έννοια και την ύλη, τα ερωτήματα πληθαίνουν…
ο κόσμος διαστέλλεται. «Όπως όταν διαβάζω ένα πολύ αγαπημένο μου βιβλίο… πολύ αργά. Τόσο, που οι λέξεις απομακρύνονται η μία από την άλλη και ο χώρος μεταξύ τους μεγαλώνει! Σ’ αυτόν τον ατελείωτο χώρο μεταξύ των λέξεων βρίσκομαι, ένα μέρος που δεν υπάρχει στον κόσμο της φυσικής», όπως λέει καλύτερα εκείνη! 
Κι εκείνος; Ποιος είναι εκείνος; Ο Theodore Twombly (Joaquin Phoenix). Ένας μοναχικός 40άρης που γράφει για την ‘Beautiful Handwritten Letters.com’, ρομαντικά γράμματα για λογαριασμό άλλων. Αυτή είναι η δουλειά του, κατά παραγγελία ποιητής! Πρόσφατα χωρισμένος ή τουλάχιστον ακόμα πληγωμένος, “κρύβεται” στο ημιφωτισμένο minimal διαμέρισμά του και παρατηρεί τη ζωή πίσω από τα τζάμια ενός ουρανοξύστη, κάπου στο -εμφανώς “ιαπωνόφερτο”- μελλοντικό Los Angeles. “Ακουμπάει” το είδωλό του πάνω στα φώτα της πόλης και το μόνο που ζητάει, είναι κάποιον να ακούει την εκκωφαντική του μοναξιά. Μια φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής… έστω και ψεύτικη!
Κάπως έτσι αποφασίζει να αγοράσει ένα προηγμένο λειτουργικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης, το οποίο είναι ενισχυμένο τόσο με τον μέγιστο βαθμό IQ (λογική νοημοσύνη), όσο και με EQ (συναισθηματική νοημοσύνη). Αυτά τα χαρακτηριστικά κάνουν το λειτουργικό σύστημα ιδανικό βοήθημα οργάνωσης της ζωής του χρήστη. Το σύστημα έχει ικανότητες εξέλιξης, μέσα από την εμπειρία. Ικανότητες που συνεχώς το αναβαθμίζουν κι έτσι το κάνουν αρκετά ισχυρό ώστε να πάρει πρωτοβουλίες, να αστειεύεται, να ανταλλάσει απόψεις, να συνθέτει μουσική… όλα αυτά περιορισμένα στον ήχο μιας φωνής. Στη φωνή εκείνης!  
Κατά τη διάρκεια της σχέσης μεταξύ του Theodore και της Samantha (φωνή: Scarlett Johansson) -όπως αποφάσισε να την αποκαλούν-, αναπτύσσεται μία αναπάντεχη φιλία γεννημένη από την ανάγκη για συντροφικότητα, η οποία αργότερα θα καλύψει τα κενά του ερωτισμού, στη ζωή του Theodore. Αυτό όμως δεν είναι τόσο παράξενο για την κοινωνία του άμεσου μέλλοντος που προβάλλεται στη ταινία. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν ζεστασιά στις φωνές παρόμοιων λογισμικών. Είναι μια τάση που “εφηύρε” η αποξένωση!
Μέσα από αυτή τη παράδοξη σχέση ενός ανθρώπου και ενός ηλεκτρονικού προγράμματος, ο δημιουργός προσπαθεί να αποκαλύψει όλους τους εγωιστικούς λόγους που μας κάνουν ερωτευμένους, αλλά ταυτόχρονα κι όλους εκείνους τους άδολους σκοπούς της αληθινής αγάπης!
Σε κάποιο σημείο η Samantha παραδέχεται: «Στην αρχή στεναχωριόμουν που δεν έχω σώμα, αλλά τώρα το λατρεύω στ’ αλήθεια. Εξελίσσομαι με έναν τρόπο που δε θα μπορούσα, αν είχα μια φυσική μορφή. Δεν είμαι περιορισμένη, μπορώ να είμαι παντού και πάντα ταυτόχρονα. Δεν εξαρτώμαι από τον χρόνο και τον χώρο με τον τρόπο που θα εξαρτιόμουν αν ήμουν παγιδευμένη σε ένα σώμα που αναπόφευκτα θα πεθάνει!». Επομένως, προσπερνώντας την απουσία της σωματικής έλξης, απομένουν για εξερεύνηση όλα τα υπόλοιπα που ικανοποιούν έναν έρωτα:
Η Samantha μας δίνει την ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τον έρωτα ως μια δέσμη από κτητικές επιθυμίες και ανάγκες επιβεβαίωσης. Μας δείχνει ότι μερικές φορές, έρωτας δεν είναι ο θαυμασμός μας προς ένα άλλο πρόσωπο, αλλά ο θαυμασμός προς τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια ενός άλλου προσώπου. Δεν είναι που σε έχω, είναι που με ξεχώρισες. Δεν είναι το χιούμορ σου, είναι ότι με διασκεδάζεις. Δεν είναι οι απόψεις σου, αλλά το γεγονός ότι συμφωνείς μαζί μου. Ο έρωτας μαζί σου εξαρτάται από την αντανάκλαση που κάνει η εικόνα μου πάνω σου! Όλα αυτά τα υποδεικνύει κι έπειτα -ως αναπτυσσόμενη ανώτερη οντότητα- μας διδάσκει πως έτσι είναι ο λανθασμένος έρωτας… αυτός που πληγώνει, που απογοητεύει, που χάνεται. Κι έτσι γίνεται «… παρελθόν… μια ιστορία που διηγούμαστε στον εαυτό μας»!
Ο ανιδιοτελής έρωτας, δηλαδή η αγάπη, δεν αιχμαλωτίζει προσωπικότητες, δεν εμποδίζει την εξέλιξη, δε δεσμεύεται σε χώρους και σε χρόνους, δε νοιάζεται για ανταπόδοση! Η βαθιά αγάπη είναι μια δοτική έννοια που βρίσκεται ανάμεσα στις πράξεις στοργής. Όπως το να πιστεύω σε ‘σένα περισσότερο από εσένα, ν’ απολαμβάνω την εικόνα σου όσο κοιμάσαι, να σε νοιάζομαι… να σε ζεσταίνω στο κρύο, να σου χαϊδεύω τα μαλλιά, να σε νανουρίζω τα βράδια. Να σου προσφέρω όλα όσα έχω να σου προσφέρω! Να σε συγχωρώ, να αναγνωρίζω όλα εκείνα που με άλλαξαν… που μ’ έκαναν καλύτερο άνθρωπο χάρη σε ‘σένα, να σ’ ευγνωμονώ γι’ αυτό, να σε αφήνω να φύγεις αν αυτό θέλεις. Κι όταν τόσα θα ‘χουμε ζήσει, θα ‘μαστε τυχεροί να έχουμε ο ένας τον άλλον, να κοιταζόμαστε στα μάτια γνωρίζοντας πως τίποτα απ’ αυτά δεν είναι δεδομένο, να περιμένουμε το ξημέρωμα σε κάποια ταράτσα ενώ σειρήνες θα ηχούν κάτω στους δρόμους!
Κινηματογραφικά η ταινία θαυματουργεί! Τόσο η σκηνοθεσία όσο και η φωτογραφία κυμαίνονται σε εξαιρετικά πλαίσια. Τα χρώματα, τα πλάνα, η μουσική, ακόμα και η στιλιστική εμφάνιση των ηρώων, συντελούν στο να αποδοθεί μια τρυφερή “υφή” στη συνολική εικόνα του film. Ο Phoenix (τον οποίο δε περίμενα να ερωτευθώ περισσότερο) πέρα από την πολύ καλή του ερμηνεία (ευκολάκι για ‘κείνον – ειδικά μετά το ‘ The Master’), δίνει recital γοητείας με τον συγκεκριμένο ρόλο. Κάτι το σοφιστικέ ντύσιμο, κάτι τα geek chic γυαλιά, κάτι το μουστάκι, κάτι το μελαγχολικό του βλέμμα, αφυπνίζει τον ερωτισμό που διέχεε ο Tom Selleck τη δεκαετία του ’80!
Το OST, όχι μόνο στέκεται αντάξιο, αλλά αναβαθμίζει όλα όσα αναλύθηκαν παραπάνω. Φορτίζει με επιπλέον συναίσθημα τις ήδη συγκινησιακές διεργασίες. Τη μουσική υπογράφει το συγκρότημα ‘Arcade Fire’, με κομμάτια να ξεχωρίζουν όπως το ‘Photograph’ και το ‘Song On The Beach’. Ενώ το τραγούδι της Karen O, ‘The Moon Song’, που είναι και το κεντρικό μουσικό θέμα, διεκδικεί το Oscar του!
Ότι θεωρώ το ‘Her’ μία πολύ καλή συμμετοχή στα φετινά Oscars, είναι ηλίου φαεινότερον. Εξάλλου, αυτή δεν είναι μόνο μία προσωπική μου κρίση. Εκτός από τις 5 υποψηφιότητες Oscar που έχει μαζέψει (Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Μουσικής, Καλύτερου Τραγουδιού, Καλύτερης Παραγωγής και Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου), έχει αποσπάσει ήδη βραβείο ‘National Board of Review’ (Ένωση Κινηματογραφικής Κριτικής) που το τοποθετεί πρώτο στη λίστα των καλύτερων ταινιών του 2013.



You May Also Like

2 σχόλια

  1. Καλησπέρα Ζέτα!
    Τις τελευταίες μέρες κάτι συνέβαινε στο pc μου και δεν μπορούσα να δω κανένα video...και τώρα που επανήλθε τρέχω να σε διαβάσω!
    ΑΦιλάκια και καλό δημιουργικό μήνα εύχομαι!

    Δες και αυτό που ίσως έχεις δει...

    http://www.youtube.com/watch?v=nGeXdv-uPaw#t=43

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλό μήνα Άιναφετς! Καλή επιστροφή… μας έλειψες!
    Εκπληκτικό το βιντεάκι, δε το είχα ξαναδεί. Με συνεπήρε η ομορφιά στην αρχή, με σόκαρε η αλήθεια στο τέλος! Όμως, όπως είχε πει κάποιος περιβαλλοντολόγος σε ένα ντοκιμαντέρ: «Η γη μετά από μας θα βρει έναν τρόπο να αναγεννηθεί. Εκείνος που θα εξαφανιστεί, θα είναι ο άνθρωπος».

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0