Πάτησα τα “άντα”. So what?

by - 1:08 μ.μ.

Είμαι εδώ για να μιλήσω για ένα θέμα, που νόμιζα πως το ‘χε ξεδιαλύνει ο Κωνσταντάρας, μάλλον όμως δεν έγινε αρκετά σαφές σε όλους! Κατά κύριο λόγο αφορά τους σημερινούς 30άρηδες, οπότε… παιδιά των ‘Ace of Base’ και του ‘Beverly Hills 90210’, μαζωχτείτε!
Όλα ξεκίνησαν απ’ τα περασμένα μου γενέθλια, όταν με έκπληξη αντίκρισα...

την έκπληξη των άλλων, επειδή δε με πήρε από κάτω η εγκατάλειψη των 29! Δε κατάλαβα, από πότε ακριβώς τέθηκε το ερώτημα: «αν τα 30 είναι προχωρημένη ηλικία»; Μου φαίνεται αδιανόητο, στον 21ο αιώνα, να πρέπει να παλέψω για ν’ “αποδείξω” πως η 3η 10ετία ανήκει στις νεαρές ηλικίες. Θεωρώ πως είναι αυταπόδεικτο!
Με μια γρήγορη ματιά στη γενιά των 80’s, θα δεις πως εκτός απ’ τη συνειδητοποιημένη κι ακομπλεξάριστη πλευρά, υπάρχει και η άλλη… η “γκαντέμικη”! Όσοι βρίσκονται σ’ αυτήν, δε ξέρουν να εκτιμούν αυτό που έχουν. Συνομήλικοι κι όμως συμπεριφέρονται σαν τελειωμένοι 60άρηδες! Το εντυπωσιακό δε, είναι ο μοιρολατρισμός των γυναικών. Απ’ αυτές θα περίμενες -λόγω πηγαίου ναρκισσισμού-, μια πιο σθεναρή υπεράσπιση της νιότης τους. Φυσικά δεν εννοώ την απόκρυψη χρόνων (θαρρείς κι ο αριθμός σε καθορίζει), εξάλλου αυτό δεν έχει καμιά σημασία όταν το πρόσωπο αποκαλύπτει την πραγματική ηλικία. Ίσως όμως περιττεύουν κάποια σχόλια, όπως: «Γεράσαμε!» και «Θα μείνω γεροντοκόρη», που φθείρουν την εικόνα μιας γυναίκας, τόσο στο κομμάτι της αυτοπεποίθησης, όσο και σ’ εκείνο της αίσθησης του χιούμορ!
Κάτι τέτοιες στιγμές διαπιστώνεις πόσο αργά κινείται η εξέλιξη. Όταν ο Leonardo da Vinci σχεδίασε την πρώτη στολή κατάδυσης στα τέλη του 15ου αιώνα, η στενόμυαλη ανθρωπότητα απέρριψε την ιδέα, για να την ανακαλέσει και να την υλοποιήσει τέσσερις αιώνες μετά! Θέλω να πω, ο κόσμος μερικές φορές είναι ανέτοιμος να δεχτεί τη προοδευτική σκεπτική, μέχρι να καταλάβει πως του είναι απολύτως απαραίτητη. Αυτό μου δίνει ωραία πάσα να περάσω στη νοοτροπία της επόμενης γενιάς (ο μεγαλύτερος “εχθρός” μας). Για την ακρίβεια, πως ένα μέρος των παιδιών του ‘90 μας αντιμετωπίζει:
Φαίνεται πως μερικοί 20άρηδες δεν έχουν ακουστά την παροιμία: «Εκεί που είσαι, ήμουνα κι εδώ που είμαι, θα ’ρθεις». Παροιμία που επιβεβαιώνει πόσο αθεράπευτα ανόητος είσαι, όταν απαξιώνεις κάτι το οποίο θα υποστείς αναπόφευκτα!
Θυμάμαι άλλη χρονιά, λίγο μετά το σβήσιμο της 28ης τούρτας μου, ένα 20χρονο κορίτσι είχε το θράσος να μου δηλώσει πως εκείνη, θα φροντίσει να παντρευτεί μέχρι τα 26, διότι μετά τα 30 η γυναίκα ξόφλησε! Την έβλεπα απορημένη και σκεφτόμουν: «Μ’ αυτά τα μυαλά πας να βγεις στη ζωή;». Αυτή η νοοτροπία είναι δείγμα πρόωρου γήρατος! Απ’ την άλλη, υπάρχουν και οι απορίες που σε κάνουν να γελάς. Σχετικά πρόσφατα, στη πρωινή μου ενημέρωση για τα στατιστικά του blog, είδα γραμμένη την εξής φράση αναζήτησης: «Πως είναι το sex με 30άρα;». Το αποτέλεσμα έβγαλε τον νεαρό (υποθέτω) αναγνώστη σ’ ένα αφιέρωμα SATC, έτσι δεν έμαθε και πολλά γι’ αυτό που τον απασχολούσε. Φαντάζομαι θα συνέχισε την αναζήτηση του, με επόμενη φράση κλειδί: «Sex μ’ αυτό το alien!».
Για κάποιο λόγο οι “ακόλουθοί” μας, νομίζουν πως μεταξύ μας υπάρχει χάσμα γενεών. Ελάτε τώρα… έχω 18χρονη αδερφή. Πόσο χάσμα θα μπορούσε να υπάρξει ανάμεσα σε 2 αδέρφια απ’ τους ίδιους γονείς; Επειδή πίνετε μπύρα και πίνουμε κρασί; Αυτό λέγετε διαφορά γούστων, όχι χάσμα! Ξέρεις όμως ποια είναι η ειρωνεία; Ότι το ακούς αυτό, από άτομα που ουδέ μία σχέση έχουν με τον σύγχρονο τρόπο σκέψης. Ναι το έζησα κι αυτό: όταν ρώτησα φοιτήτρια γιατί παραδίδει την εργασία της χειρόγραφη, πήρα την αποστομωτική απάντηση: «Δε ξέρω να χρησιμοποιώ το Word»! Άντε πες της μετά, να κάνει format. Κάπως έτσι απογοητεύεσαι απ’ τα κολλημένα μυαλά της εποχή σου. Είναι όμως τόσο μεγάλες οι προσδοκίες που έχεις απ’ αυτήν;
Πραγματικά δε ξέρω πως είναι να είσαι 20 και να πιστεύεις πως τα 30 είναι “η αρχή του τέλους”. Αν είναι έτσι, τότε που είναι τα σημάδια; Δείξε μου μια λευκή τρίχα στην άβαφη κόμη μου. Έλα αν θες να παραβγούμε στο τρέξιμο και θ’ ανακαλύψεις πως το μόνο που με χωρίζει απ’ τη νίκη, είναι οι ψηλοτάκουνες γόβες!
Λείπει ο θαυμασμός νομίζω… το δέος προς τους μεγαλύτερους (όποιας ηλικίας). Προσωπικά ζήλευα πάντα τους 30άρηδες, βλέποντας το Hollywood να γράφει γι’ αυτούς τις πιο juicy ιστορίες! Ούτε φυσικά είχα ποτέ την ψευδαίσθηση πως μια 10ετία διαρκεί πολύ. Ξέρω πως χάνεται μέχρι ν’ ανοιγοκλείσεις τα μάτια και μόνο έτσι έχει αξία! Οι άνθρωποι συνήθως βλέπουν τον χρόνο που περνάει σαν νιάτα που χάνονται… είμαι πεπεισμένη όμως, εξ απαλών ονύχων, πως το πέρασμα των χρόνων είναι εμπειρία που κερδίζεται! Αν δε το δεις έτσι, θα πέσεις σε παγίδα. Αν δε ζεις το παρόν, στο μέλλον θα μετανιώνεις για το παρελθόν που έχασες. Ο αυριανός μας εαυτός, απέχει μόνο μερικές στιγμές ακόμα που θα γίνουν αναμνήσεις. Μερικές φέτες καρπούζι, μερικές νιφάδες χιόνι, μερικά τραγούδια αγάπης…
Ειλικρινά, όταν ακούω ορισμένες φορές να με αποκαλούν ‘κυρία’, αναρωτιέμαι: «Are you talking to me?». Δε μ’ ενοχλεί, απλά βρίσκω πως στο μόνο που διαφέρω απ’ τον 20χρονο εαυτό μου, είναι ότι πλέον ξέρω τι θέλω και πώς να το αποκτήσω! Αν αυτό κάνει το ‘κοπέλα’ να “υποχωρεί”, τότε ok… είμαι κυρία!
Έχεις να προτείνεις κάποια καλύτερη ηλικία; Εγώ όχι! Αν κάποιος μου έλεγε πως μπορεί μ’ ένα μαγικό ραβδί να με κάνει πάλι 16, 18 ή 20, θα του έδινα το ραβδί να το φάει! Δε τρελάθηκα να γυρίσω πίσω στα θρανία, ούτε βεβαίως να χάσω αυτή τη πολύτιμη γκαρνταρόμπα που με τόσο κόπο έφτιαξα! Σοβαρά τώρα… η ζωή για ‘μένα ξεκινάει απ’ τη στιγμή που έχεις αρχίσει να συνειδητοποιείς ποιος είσαι. Δες τώρα πόσο άδικο είναι να σου φορτώνουν τον “τίτλο” του 30άρη (ή οπουδήποτε ‘…άρη’):
Μέχρι τα 12, δε ξέρεις καν τι θα πει τριχοφυΐα, στα 14 παίρνεις το πρώτο σου φιλί και μέχρι τα 17, απασχολείς το μυαλό σου με την καταμέτρηση αυτών που ακολούθησαν! Στα 18 προσπαθείς να επιβιώσεις και ίσως να ηγηθείς μέσα στη φοιτητική κοινότητα, ενώ ταυτόχρονα κοπιάζεις να αποδείξεις στους γονείς σου πως μεγάλωσες πια! Δε χρειάζεται να σου στέλνουν τάπερ με φαγητά, το χαρτζιλίκι που σου δίνουν είναι αρκετό για delivery! Μέχρι τα 20 έχεις όλον το χρόνο να προδοθείς, να πληγωθείς και να ξεχάσεις. Έτσι, στα 20something ξεκινάς με “χέρια καθαρά”, αφού ξεμπέρδεψες με όλη τη προετοιμασία να γίνεις “άνθρωπος”! Λοιπόν, αφού είμαι 30, γιατί νιώθω να έχω ζήσει μόνο 10; Ποιος σκέφτηκε να μας επιβαρύνει τον “τίτλο” και με τα 20 χρόνια των “εργοστασιακών ρυθμίσεων”; 
Κάθε άνθρωπος έχει μία “χρυσή” ηλικία/δεκαετία που τον χαρακτηρίζει… του ταιριάζει απόλυτα σαν σωστό νούμερο παπουτσιού! Αυτή η δεκαετία είναι τα καλύτερά του χρόνια, είναι κρίμα να αποσπάται απ’ τις συντηρητικές απόψεις των άλλων.
Η θεωρία μου: Η ηλικίες είναι σαν “κάρτες προνομίων”. Από τη στιγμή που κατακτάς μια, σου ανήκει για πάντα. Όποτε θέλω είμαι 5 κι όποτε θέλω 25! Αν θέλω κιόλας, τις βάζω φωτιά και τις καίω… δεν είμαι ούτε 30… δεν είμαι νούμερο… είμαι η Ζέτα! Ήμουν χθες, είμαι και σήμερα!

Το άρθρο γράφτηκε για το Art Nouveau

You May Also Like

5 σχόλια

  1. Πολύ καλό θέμα! Μ θυμίζεις τν Carrie από το "Sex and the city", η ανεξάρτητη, που ξέρει τι θέλει και ποια είναι, με την υπέροχη γκαρνταρόμπα, γυναίκα! Και φυσικά χαίρεται κάθε στιγμή της ζωής της και όχι της ΗΛΙΚΙΑΣ της. Αυτό είναι και το λογικό να χαίρομαι που είμαι 15 και η μόνη μ έννοια είναι αν μ έκανε αναπάντητη ο Σάκης ή αν πήρα 20αρι στην Ιστορια, είμαι 18 και είμαι σε μια σχολή που μ αρέσει,σε μια νέα πόλη, είμαι 25 και χαίρομαι για την ζωή που ξεκινάω, στα 35,45,55,65... Τεράστιο σχόλιο, όποιος κατάλαβε κατάλαβε, οι υπόλοιποι 20αριδες ψάξτε νυφικό και οι 30άριδες δείτε τι θα κάνετε με την σύνταξη σας σε λίγο καιρό! Ευτυχώς δεν χρειάζεται όλοι να έχουμε την ίδια άποψη για όλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. α και εγώ στα 30 τόσο το είχα αναλύσει το θέμα, θυμάμαι ήταν η πρώτη φορά που απέκρυψα τα γενέθλιά μου...τώρα που βαδίζω για τα δεύτερα άντα ούτε που με νοιάζει
    χρόνια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι ακούνε τα αφτάκια μου; Ανώνυμε ευχαριστώ πολύ για το εγκώμιο… μόνο να υπογράφεις άλλη φορά γιατί θα νομίζουν πως τα γράφω μόνη μου στον εαυτό μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. esteila to thema sou se sunomilikous mas kai ekanan pws de to eidan!!!! komplex, komplex, komplex KOMPLEXARES!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μη τους απασχολείς με τέτοια θέματα… προφανώς οι άνθρωποι παριστάνουν πως δεν ανήκουν στη “σειρά” μας! Χαχα! Πάντως μετά από τη δημοσίευση αυτού του άρθρου, ανακάλυψα κι άλλη κατηγορία “συμμαθητών”: την κατηγορία όσων παλιμπαιδίζουν… αρνούνται να δεχτούν πως μεγαλώνουν και φυσικά δε χάνουν την ευκαιρία να σου αναφέρουν πως δήθεν κάποιος τους πέρασε για πολύ μικρότερους! Λίγο μέτρο ρε παιδιά… είπαμε δεν μας πήραν τα χρόνια αλλά δε τρώμε και φρουτόκρεμα (ούτε κουτόχορτο)!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0