‘Like’ στη γραφή του Αρτεμάκη

by - 7:59 μ.μ.

Ανοιχτή επιστολή στον Μιτς Μπιουκάναν:
Μιτς,
Μπορώ, καταρχήν, να σε λέω Μιτς; Δεν θα μπορούσα να σε πω ποτέ κύριο Μπιουκάναν. Ούτε να σου μιλήσω στον πληθυντικό. Όπως ο Χριστοδούλου είναι πάντα ο Φάνης, έτσι και εσύ είσαι ο Μιτς.
Που λες, Μιτς, δεν έχουμε συστηθεί ποτέ. Δεν με γνωρίζεις, αλλά εγώ σε ξέρω καλά. Κάναμε παρέα παλιά όταν το ‘Baywatch’ εισέβαλε στη ζωή μας, σαν ορμητικό κύμα στην όχθη του Ειρηνικού. Μόνο που εσύ ήσουν...
διαφορετικός από τους άλλους. Ήσουν πάντα εκεί. Ακόμη και στο ρεπό σου. Δεν χρειαζόταν να βάλεις καν το μαγιό της δουλειάς για να εξιχνιάσεις εγκλήματα κατά της ανθρώποτητας, να βάλεις πίσω από τα σίδερα κατά συρροήν δολοφόνους, να εξαρθρώσεις μαφιόζικες συμμορίες, να γλιτώσεις την Καλιφόρνια από πυρηνική καταστροφή.
Και το έκανες, πάντα, με στιλ. Ατσαλάκωτος. Ακόμη κι από τη θάλασσα έβγαινες στεγνός. Λες και το το νερό -όπως και ο χρόνος- γλιστρούσε πάνω σου. Σαν να μη σε άγγιζαν ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Μιτς, σε ευχαριστώ. Για την επιλογή σου να αφήσεις την αρχιτεκτονική, αλλά και τους πεζοναύτες για να αφοσιωθείς στην πραγματική σου αγάπη. Τη ναυαγοσωστική. Μου έδειξες ότι αν αγαπάς κάτι, πρέπει να το κυνηγάς. Να μην συμβιβάζεσαι. Θέλει κουράγιο αυτό. Εδώ μια φορά εμείς πήγαμε να το κάνουμε και πήραμε αποβολή. Δεν έπρεπε να πάω με το μαγιό στο σχολείο, Μιτς. Και να σου πω κάτι ακόμα; Σε ζηλεύω. Πραγματικά. Δεν ξέρω κανέναν άλλον να δουλεύει ξυπόλυτος και να φοράει σορτσάκι 365 ημέρες το χρόνο.
Λείπουν τα ανδρικά πρότυπα στις μέρες μας, Μιτς. Κι εσύ ήσουν, όμως, ότι ο άνδρας ο σωστός μπορεί να τα συνδυάσει όλα. Να είναι επαγγελματίας, πατέρας, σύντροφος, μα πάνω από όλα άνθρωπος. Μαζί. Θα άγγιζες την τελειότητα, αν έκανες καλύτερες επιλογές στις γυναίκες. Δεν σ' αγαπούσε η Στέφανι. Δεν ήταν για σένα αυτή. Δεν της άξιζες. Άσ’ την να πάει στον λεγάμενο. Αυτή έχασε, Μιτς.
Άλλωστε εσύ είσαι μεγαλύτερος από την ίδια τη ζωή. Έχεις γίνει θρύλος. Στην Ελλάδα στους ναυαγοσώστες φωνάζουμε «Σιγά ρε Μιτς!». Που να το ‘ξερες. Τόσες θάλασσες μακριά κι όμως δεν σε ξεχνάμε. Δεν μπορούμε να το κάνουμε. Θα ήταν λάθος. Γιατί εσύ ήσουν πάντα εκεί. Να φιλήσεις το κορίτσι, να μοιράσεις το χαμόγελο, να δώσεις τη φιλική/πατρική συμβουλή, να σώσεις τη μέρα. Ενίοτε και τη νύχτα.
Μιτς, μας λείπεις. Εσύ, τα κόκκινα μαγιό, η χρυσή άμμος, τα γαλάζια νερά, η γουρούνα, τα ξανθιά μαλλιά να ανεμίζουν, η μουσική εισαγωγή, το slow motion τρέξιμο, μα πάνω από όλα αυτά τα σαββατιάτικα απογεύματα του γυμνασίου.

Του Στέλιου Αρτεμάκη







You May Also Like

0 σχόλια

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 36
    7
  • 80
    12
  • 52
    3
  • 51
    0
  • 46
    0
  • 48
    4