'Ο Κινέζος, ο Θεός και η Μοναξιά'

by - 9:44 μ.μ.

«Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μία όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου. Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα. Τότε κλαίει. Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν, καλή μου, ξεβάφουν οι μπογιές ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν», γράφει ο πατέρας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος στο βιβλίο του ‘Ο Κινέζος, ο Θεός και η Μοναξιά’ (εκδόσεις 'ΑΡΜΟΣ').
Το βιβλίο περιλαμβάνει 18 διηγήματα φωτογραφίζοντας καθημερινές ιστορίες που διαδραματίζονται δίπλα μας, μπροστά μας, πίσω μας. Πρόσωπα γνώριμα, φυσιογνωμίες συνηθισμένες… τίποτα το απρόσιτο, τίποτα μακρινό. Άλλοτε απλός αφηγητής κι άλλοτε πρωταγωνιστής, ο πατέρας Χαράλαμπος μας παρασέρνει σε έναν κόσμο γεμάτο αγάπη. Όχι απαραίτητα αγάπη που προϋπάρχει, αλλά αγάπη που έρχεται και πέφτει απαλά σαν φύλλο πάνω στην κάθε ιστορία.
Με έναυσμα την πολύ εύστοχη απορία: «Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;», ο συγγραφέας καλείται να δώσει απαντήσεις και να “αποδείξει” τελικά πόσο λίγο ζούμε το θαύμα που μας χαρίστηκε. Πόσο εγκλωβισμένοι βρισκόμαστε μέσα...
στα λάθη μας, στα πάθη μας, στα πρέπει των άλλων. Τολμάμε να διεκδικήσουμε το όνειρο; Παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις στα σταυροδρόμια της ζωής; «Το να ζεις είναι η μεγαλύτερη τέχνη πάνω στη γη. Η τέχνη της ύπαρξης… μονάχα ζώντας μαθαίνεις να ζεις».
Επίκαιρα θέματα όπως η ανεργία, η απογοήτευση από τα πολιτικά δρώμενα, η αποστροφή από τη κοινωνία, η φοβία αλλά και περιθωριοποίηση της διαφορετικότητας, γίνονται ταυτόχρονοι “καθοδηγητές” στη συγγραφή αυτού του βιβλίου.   
Βλέποντας τη ζωή μέσα από το πρίσμα ενός ιερέα, ερχόμαστε πιο κοντά στον “απαξιωμένο” μας εαυτό, αυτόν που για κάποιον “σημαντικό” λόγο, για κάποιον λόγο “ασυγχώρητο”, είχαμε τιμωρήσει με μοναξιά στο πιο σκοτεινό σημείο του μυαλού μας. Η απλότητα και η εγκαρδιότητα του λόγου του, απενοχοποιεί αυτόν τον εαυτό δίνοντάς του μια πιο φωτεινή θέση μέσα στη συνείδησή μας!
Αν είναι να σημειώσω αυτά που έκαναν το κεφάλι μου να συμφωνεί, τα μάτια μου να δακρύζουν, την ανάσα μου να κατανοεί, τότε αυτά είναι: «Η δημοκρατικότητά μας δεν κρίνεται μονάχα στα μεγάλα και δημόσια αξιώματα, αλλά στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει μεγαλύτερη εξουσία από την πατρική; Την συζυγική; Την εργοδοτική;… η ιδεολογία δεν σ’ αφήνει να δεις την αλήθεια. Σου έχει έτοιμες απαντήσεις για όλα τα θέματα», «Έφυγε η αγάπη μου, το στήριγμά μου, παπά. Αλλά δόξα Το Θεό, δεν έχω παράπονο. Στα χέρια του πέρασα καλά και όμορφα χρόνια. Ο Θεός να τον αναπαύσει», «Όσοι δεν ξύπνησαν ένα πρωί, την ώρα της αυγής, την στιγμή που γλυκοχαράζει, όχι απλά για να πάνε σε κάποια δουλειά αλλά για να βιώσουν την αλήθεια, την ομορφιά, την δύναμη της ζωής, έχουν χάσει ίσως μία από τις σημαντικότερες πνευματικές εμπειρίες της ζωής τους. Την στιγμή εκείνη, τα δεύτερα του δευτερολέπτου που εναλλάσσεται το σκοτάδι της νύχτας με το πρώτο φως του ηλίου, την ώρα που αλλάζει η σκυτάλη του σύμπαντος και της ζωής, γίνεται μία μικρή, ιδιαίτερη, αδιόρατη στους μη έμπειρους σιγαλιά. Τα πάντα, ο άνεμος, το φεγγάρι, ο ήλιος, το φως, το σκοτάδι, τα άστρα, οι πλανήτες, τα ζώα, για μία στιγμούλα, τόση δα στιγμούλα ησυχάζουν. Αργούν. Λες και κρατούν ενός λεπτού σιγή μπροστά στο θαύμα, στο μυστήριο που ονομάζεται ζωή».







You May Also Like

3 σχόλια

  1. Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον! Μάλλον η επόμενη αγορά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εδώ μπορείς να δεις την παρουσίαση του βιβλίου: http://vimeo.com/37892945

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα το παράγγειλα και περιμένω. Όταν έρθει θα το διαβάσω και θα σας πω τις εντυπώσεις μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0