Γιατί μαμά;

by - 11:08 π.μ.

Γιατί το εσωτερικό της Γης είναι ρευστό μετά από τόσα χρόνια στο παγωμένο διάστημα;

Πριν από περίπου 150 χρόνια οι πολέμιοι της θεωρίας του Δαρβίνου πίστευαν ότι είχαν βρει την απάντηση στο ερώτημα. Έτσι υποστήριζαν ότι η Γη δημιουργήθηκε σχετικά πρόσφατα, με αποτέλεσμα στο εσωτερικό της να επικρατούν μέχρι σήμερα υψηλές θερμοκρασίες. Ένας απ' αυτούς, ο βικτοριανός γιατρός λόρδος  Kelvin, επιχείρησε να υπολογίσει την ηλικία της Γης με βάση το χρόνο που απαιτείται για να σταθεροποιηθούν οι ρευστές ουσίες στο εσωτερικό της και να αποκτήσουν θερμοκρασία ανάλογη μ' εκείνη που επικρατεί σ' ένα βαθύ ορυχείο.
Στη συνέχεια υπολόγισε την ηλικία της Γης σε 98 εκατομμύρια χρόνια, ούτε στο 2% του σωστού αριθμού, ο οποίος είναι 4,54 δισεκατομμύρια χρόνια. Προφανώς ο λόρδος Kelvin είχε παραβλέψει κάτι σημαντικό: την...
επίδραση της ραδιενέργειας στη διαμόρφωση της γήινης θερμοκρασίας.
Σήμερα οι γεωλόγοι γνωρίζουν ότι στο εσωτερικό της Γης βρίσκονται σε μικρή ποσότητα ραδιενεργές ουσίες όπως ουράνιο, θόριο και κάλιο. Κατά τη διάσπασή τους εκλύεται σημαντική ποσότητα θερμότητας, με αποτέλεσμα η διαδικασία ψύξης και στερεοποίησης του εσωτερικού της Γης να είναι αδύνατη.

Γιατί η τριχοφυΐα είναι πιο έντονη σε μερικά σημεία του σώματος;

Οι τρίχες στον άνθρωπο δεν έχουν θερμομονωτική λειτουργία. Είναι δευτερεύοντα φυλετικά χαρακτηριστικά που αναπτύσσονται κατά την περίοδο της εφηβείας, όταν το σώμα είναι έτοιμο για αναπαραγωγή.
Η εξάπλωσή τους στο σώμα, διαφορετική σε άντρες και γυναίκες, αποτελεί σαφή ένδειξη της σεξουαλικής ωρίμανσης του ατόμου. Η συσσώρευση τριχών σε ορισμένα σημεία του σώματος, όπως στο εφηβαίο ή στις μασχάλες, σχετίζεται με το ρόλο που παίζουν οι φερομόνες στο ζευγάρωμα.
Τα αρσενικά από πολλά είδη ζώων αναγνωρίζουν τη γόνιμη περίοδο των γυναικών μέσω οσφρητικών σημάτων. Κι εμείς οι άνθρωποι δεν αποτελούμε εξαίρεση, ερεθιζόμαστε από τις ορμόνες και πολύ περισσότερο οι μακρινοί μας πρόγονοι. Οι τρίχες λοιπόν, συγκρατώντας και διατηρώντας περισσότερο τις οσμές, καθιστούν ευκολότερη την αναζήτηση συντρόφου.

Γιατί οι τροφές δεν μπορούν να καταψυχθούν και να αποψυχθούν πολλές φορές;

Η ψύξη μιας τροφής σε χαμηλές θερμοκρασίες προκαλεί  κρυσταλλοποίηση του νερού που περιέχουν, το οποίο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους παθογενείς μικροοργανισμούς που το χρειάζονται για την ανάπτυξή τους. Όταν το νερό ξεπαγώσει η τροφή γίνεται ξανά ευάλωτη στα μικρόβια που την καταστρέφουν. Η πλειονότητα των μικροοργανισμών δεν πεθαίνει, αντιθέτως μετά την απόψυξη ενεργοποιούνται και αναπαράγονται.
Όσο περισσότερες φορές λοιπόν ψύχεται και αποψύχεται μια τροφή τόσο μεγαλώνει το φορτίο της σε βακτήρια. Αν επαναλάβουμε την κατάψυξη της τροφής οι αρχικά μικροί κρύσταλλοι πάγου διογκώνονται, καταστρέφοντας το προϊόν τόσο γευστικά όσο και διατροφικά.

Γιατί μας τσιμπούν οι βελόνες; 

Οι βελόνες μάς τρυπούν γιατί όταν πιέζουν το δέρμα με την αιχμή τους διεγείρουν ειδικούς αλγουποδοχείς οι οποίοι στέλνουν στον εγκέφαλο ένα μήνυμα πόνου.
Όταν μια βελόνα εισέρχεται στο δέρμα μας, οι ειδικοί δέκτες που απαντούν στις πιέσεις αντιδρούν τροποποιώντας την εξωτερική μεμβράνη που τους καλύπτει. Έτσι ανοίγουν κάποια κανάλια της μεμβράνης του νευρικού κυττάρου, τα οποία επιτρέπουν την είσοδο ενός ηλεκτρικού σήματος από το εξωτερικό προς το εσωτερικό του υποδοχέα.
Δεδομένου ότι ο υποδοχέας δεν είναι παρά ένα περιφερειακό νευρικό κύτταρο, το μήνυμα ταξιδεύει μέχρι τον εγκέφαλο. Αυτός επεξεργάζεται την κατάλληλη απάντηση και τη μεταδίδει στο περιφερειακό νευρικό σύστημα.
Τα αιχμηρά αντικείμενα προκαλούν πόνο γιατί η αιχμή τους συγκεντρώνεται σε περιορισμένη επιφάνεια, επομένως ασκεί μεγαλύτερη πίεση στους αλγουποδοχείς. Ο πόνος εκμηδενίζεται μόνο αν η αιχμή είναι τόσο λεπτή και αρκετά μυτερή ώστε να ερεθίζει ελάχιστους υποδοχείς.

Γιατί στον καθρέφτη οι πλευρές του ειδώλου είναι αντεστραμμένες;

Κι όμως, ο καθρέφτης δεν αντιστρέφει τις δύο πλευρές!
Ας υποθέσουμε ότι στο απέναντι πεζοδρόμιο ένας άνθρωπος περπατάει μπροστά από ένα μακρύ καθρέφτη με κατεύθυνση προς τα δεξιά. Άραγε το είδωλό του περπατάει προς τα αριστερά; Προφανώς όχι. Συμβαδίζει κι αυτό μαζί του, πηγαίνοντας προς τα δεξιά. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνει ο καθρέφτης, το οποίο εξηγείται από το νόμο της αντανάκλασης, είναι να αντιστρέφει το εμπρός και το πίσω ή, ακόμα καλύτερα, το μέσα και το έξω. Θα το καταλάβουμε καλύτερα αν φανταστούμε ότι έχουμε στο πρόσωπο μια αποκριάτικη μάσκα. Τώρα, ας απομακρύνουμε τη μάσκα από το πρόσωπο και ας την αναποδογυρίσουμε, αντιστρέφοντας την “έξω” όψη με τη “μέσα” όψη. Μπορούμε να το πετύχουμε πιέζοντας τη μύτη και το σαγόνι προς την εσωτερική μεριά και τραβώντας τα αφτιά προς τα έξω. Τώρα η μάσκα θα κοιτάζει και πάλι προς το μέρος μας, έχοντας όμως όλα τα χαρακτηριστικά της ανάποδα: για παράδειγμα, η ελιά που ήταν στο δεξί μάγουλο είναι στα αριστερά και το καρούμπαλο στην αριστερή πλευρά του μετώπου βρίσκεται στη δεξιά. Το φαινόμενο οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο ο καθρέφτης αντανακλά και διαθλά τις ακτίνες του φωτός. Όπως είδαμε, ο κάθετος καθρέφτης δείχνει τη δεξιά πλευρά αριστερή και το αντίστροφο, ενώ ο οριζόντιος καθρέφτης αντιστρέφει το πάνω με το κάτω, όπως ο υδάτινος καθρέφτης αντανακλά το τοπίο.

Γιατί οι γενιές αλλάζουν κάθε 25 χρόνια;

Πρόκειται για στατιστική σύμβαση. Τα 25 χρόνια επιλέχθηκαν ως η πιο πιθανή ηλικία του πρώτου τοκετού μιας γυναίκας. Ο αριθμός υπολογίζεται ότι αντιστοιχεί στο μέσο όρο του πληθυσμού.
Φυσικά υπάρχουν πολιτιστικές και τοπικές διαφοροποιήσεις οι οποίες είτε αυξάνουν είτε μειώνουν την ηλικία της πρώτης εγκυμοσύνης, συντομεύοντας ή επιμηκύνοντας το χρόνο που μεσολαβεί από τη μια γενιά στην άλλη. Στην Ευρώπη αυτή η ηλικία είναι μεγαλύτερη και κυμαίνεται γύρω στα 29 χρόνια.
Τον υψηλότερο μέσο όρο έχει η Iρλανδία (30,2 χρόνων) και το χαμηλότερο η Aυστρία (27,8). Η Eλλάδα βρίσκεται κάτω από το μέσο, με ηλικία πρώτου τοκετού τα 28,4 χρόνια.

Τα μάτια αλλάζουν χρώμα κατά τη διάρκεια της ζωής μας;

Το χρώμα των ματιών μένει ουσιαστικά αναλλοίωτο. Μπορεί να αλλάξει μόνο τόνο.
Όσο μεγαλώνουμε -σε ηλικία 60 ή 70 χρονών-, κι αν μάλιστα έχουμε μια ελαφριά ατροφία στην ίριδα, δηλαδή όταν μειώνεται ελάχιστα το τμήμα εκείνο της μεμβράνης του ματιού που βρίσκεται μπροστά από το φακό, το χρώμα των ματιών ξεθωριάζει.
Τα νεογέννητα δεν έχουν χρωματισμένη ίριδα, άρα αυτό που βλέπουμε ως χρώμα -από σκούρο γκρι έως γκριζογάλανο- δεν είναι άλλο από το βάθος των ματιών τους. Αποκτούν το τελικό τους χρώμα μεταξύ πέντε μηνών και ενός έτους.

Από το Focus







You May Also Like

0 σχόλια

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 32
    0
  • 79
    7
  • 25
    0
  • 33
    4
  • 47
    5
  • 65
    5