Julie London, συνώνυμο των τέλειων εκτελέσεων!

by - 6:37 μ.μ.

Η Julie London είναι μάλλον μια ξεχασμένη τραγουδίστρια, που θα τη θυμούνται ίσως αυτοί που έζησαν και άκουγαν μουσική στη δεκαετία του ‘50.
Όμως, μισό αιώνα μετά, το ύφος ερμηνείας της και τα τραγούδια που υπάρχουν με τη φωνή της στα 32 albums που κυκλοφόρησε κατά καιρούς, την ξαναφέρνουν στην επικαιρότητα, γιατί εκπροσωπούσε ένα είδος μουσικής που κάλυπτε λίγο-πολύ τις καλύτερες στιγμές από την ιστορία της ελαφράς μουσικής στον περασμένο αιώνα, και τα περισσότερα από τα κλασικά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει, έχουν ξαναγυρίσει στην επικαιρότητα με τις νέες ερμηνείες καλλιτεχνών, όπως οι Diana Krall, Barbra Streisand, Michel Buble και αρκετοί ακόμα, που επιλέγουν να τραγουδήσουν συνθέσεις που αρνούνται να εξαφανιστούν από το προσκήνιο.
Η Julie γεννήθηκε στις...
26 Σεπτεμβρίου του 1926, στη Santa Rosa της California, και το πραγματικό της όνομα ήταν Julie Peck. Οι γονείς της, Jack και Josephine Peck, αποτελούσαν ένα ντουέτο που δραστηριοποιούνταν τραγουδώντας και χορεύοντας στην εποχή του vaudeville.
Το 1929, το ζευγάρι μετακόμισε στο San Bernardino, που είναι μια άλλη περιοχή της ίδιας αμερικανικής Πολιτείας. H Julie, σε ηλικία 3 ετών, τραγούδησε μαζί τους σε κάποιο από τα τοπικά ραδιοφωνικά shows. Το 1941 η οικογένεια μεταφέρεται στο Los Angeles και η Julie αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα σε επαγγελματικό γυμνάσιο του Hollywood. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, εργάζεται για μερικές εβδομάδες ως τραγουδίστρια στην ορχήστρα του Matty Malneck που ήδη είχε δουλέψει με ονόματα όπως ο Bing Crosby και η ορχήστρα τού Paul Whiteman. Παράλληλα, για 19 δολάρια την εβδομάδα, θα δουλεύει ως χειρίστρια ασανσέρ σε πολυκατάστημα της ‘Hollywood Boulevard’. Ένας δρόμος που αρκετά χρόνια αργότερα θα φιλοξενήσει το αποτύπωμα και αστέρι με το όνομά της. Η Sue Carroll, γυναίκα του ηθοποιού Alan Ladd, θα την προσέξει στο πολυκατάστημα και θα της ζητήσει να κάνει δοκιμαστικό για τον κινηματογράφο, με επακόλουθο την πρώτη της εμφάνιση δίπλα στον Buster Crabbe, στην ταινία του 1944, ‘Nabonga’, που αργότερα μετονομάστηκε σε ‘Gorilla’. Στα επόμενα χρόνια θα παίξει και σε άλλες ταινίες όπως: ‘The Red House’ (1947) με τον Edward G. Robinson, ‘Task Force’ (1949) με τον Gary Cooper, ‘The Fat Man’ (1950) με τον Rock Hudson. Το 1947 παντρεύεται τον ηθοποιό Jack Webb (που έγινε αργότερα διάσημος από την τηλεοπτική σειρά ‘Dragnet’), τον οποίο είχε γνωρίσει όταν ήταν 15 χρόνων. Χωρίζουν 6 χρόνια μετά, παραμένοντας όμως φίλοι και συνεργάτες.
Το 1954 κι ενώ σχεδόν είχε αποσυρθεί από τη μουσική αφιερώνοντας τον χρόνο της στις 2 κόρες της, συναντά τον μουσικό της jazz Bobby Troup, που ήταν ο συνθέτης του γνωστού ‘Route 66’. Ο Troup την ενθαρρύνει να επιστρέψει στο τραγούδι και τη βοηθάει να κάνει την πρώτη - ύστερα από καιρό- ζωντανή εμφάνισή της στο club του Los Angeles ‘881’ με τη συνοδεία μόνο του κιθαρίστα Barney Kessel. Αυτές οι εμφανίσεις της, που αρχικά ήταν προγραμματισμένες για 3 εβδομάδες και παρατάθηκαν σε 10, θα προκαλέσουν την προσοχή του Si Waronker, ο οποίος θα τη πάρει στη νεοσύστατη εταιρεία του ‘Liberty’, βοηθώντας τον με το υπέροχο τραγούδι της ‘Cry Me Α River’ να γνωρίσει μία από τις πρώτες επιτυχίες του και να εδραιωθεί ως εταιρεία με επακόλουθο δεκάδες πετυχημένα τραγούδια.
Το ‘Cry Me Α River’, που είναι το απόλυτο τραγούδι για τον χωρισμό, ήταν σύνθεση του συμμαθητή της από το γυμνάσιο Anthony Hamilton. Το τραγούδι θα γίνει το 1956 μεγάλη επιτυχία χάρη στην ερμηνεία της Julie στην ταινία ‘The Girl Can't Help It’ και θα εδραιώσει τη φήμη της, που της χάρισε μία θέση στις δημοφιλέστερες τραγουδίστριες, για το περιοδικό ‘Billboard’ στις χρονιές 1955, ‘56 και ‘57.
Η εμφάνισή της στο film, θα οδηγήσει στην παρουσία της σε αρκετές ακόμα ταινίες, όπως: ‘Α Question Of Adultery’, ‘The Great Man’, δίπλα στον Jose Ferrer, όπου υποδυόταν την αλκοολική τραγουδίστρια Carol Larson, ‘Voice In The Mirror’, με τον Walter Matthau, ταινία για την οποία η Julie έγραψε μάλιστα και το τραγούδι των τίτλων, ‘Man On The West’ με τον Gary Cooper και ‘The Wonderful Country’ με τον Robert Mitchum. Ο τελευταίος της ρόλος ήταν αυτός της πρώτης φιλενάδας του George Raft στην ταινία του 1961 ‘The George Raft Story’.
Απ' όλες τις πετυχημένες τραγουδίστριες της δεκαετίας του ‘50 που δεν είχαν σχέση με το rock 'n' roll, η Julie London ήταν η μόνη ίσως που δεν είχε σχέση με τις μεγάλες ορχήστρες που κυριαρχούσαν στη δεκαετία του ‘40.
Η κυκλοφορία του πρώτου της album ‘Julie Is Her Name’, το 1956, θα οδηγήσει σε μια αλυσίδα από 32 albums, με εντυπωσιακά εξώφυλλα, που αποτελούν αντικείμενο συλλογής από τους φίλους της μουσικής αλλά και από τους λάτρεις της retro τέχνης. Τα εξώφυλλα της, τη καθιέρωσαν για πολλά χρόνια σύμβολο του σεξ, παρά το γεγονός ότι η ίδια ήταν το πρότυπο μητέρας και συζύγου που ήταν προσκολλημένη στην οικογένειά της. Μάλιστα κάποτε είχε δηλώσει αστειευόμενη στο περιοδικό ‘Time’ ότι σπαταλούσαν περισσότερο χρόνο στη δημιουργία των εξωφύλλων, απ' όσο χρόνο έκαναν για να ηχογραφήσουν το κάθε album της. Το ίδιο περιοδικό, όταν ήταν μικρή, την είχε χαρακτηρίσει μια νεαρή Betty Davis.
Το τελευταίο από τα album της είχε τίτλο ‘Easy Does It’ και κυκλοφόρησε το 1967. Στη δεκαετία του ‘70 θα στραφεί στην τηλεόραση και θα παίξει τον ρόλο της νοσοκόμας Dixie McCall (1974-78) στο ιατρικό δράμα ‘Emergency’ -κερδίζοντας για την ερμηνεία της υποψηφιότητα για τις χρυσές σφαίρες-, που είχε για σκηνοθέτη τον πρώτο σύζυγό της Jack Webb και συμπρωταγωνιστή τον δεύτερο, Bobby Troup.
Η Julie δεν είχε βέβαια την αποδοχή που γνώρισαν μεγάλες φωνές, όπως η Ella Fitzgerald και η Sarah Vaughan, όμως είχε φανατικούς φίλους, και το 1961 ο John F. Kennedy, πρόεδρος τότε των Ηνωμένων Πολιτειών, την κάλεσε να τραγουδήσει στον Λευκό Οίκο.
Σήμερα, 11 χρόνια μετά τον θάνατό της (18 Οκτωβρίου του 2000), σε ηλικία 74 ετών και αφού είχε επιζήσει ενός σοβαρού εγκεφαλικού επεισοδίου 5 χρόνια νωρίτερα, τα album της συνεχίζουν να είναι στην κυκλοφορία, αφού πέρα από τη μουσική τους αξία αντιπροσωπεύουν μια ολόκληρη εποχή, η οποία εκφράζεται επίσης μέσα από δίσκους καλλιτεχνών που δεν είναι πια στη ζωή, όπως οι Frank Sinatra και Dean Martin. Το είδος των τραγουδιών που ερμήνευαν, θεωρείται πια κλασικό και παραμένει δυνατό στην επικαιρότητα, φέρνοντας στη μνήμη των ακροατών μια διαφορετική εποχή, που αρνείται να μας εγκαταλείψει από μουσικής πλευράς. Τα τραγούδια της διασκευάζονται ακόμη από νεότερους καλλιτέχνες, με την ίδια συχνότητα που ηχογραφούνται νεότερες ερμηνείες σε κονσέρτα και συμφωνίες από τον χώρο της κλασικής μουσικής, που γράφτηκαν για πρώτη φορά πριν από αρκετούς αιώνες .
Ο δεύτερος σύζυγός της, Bobby Troup, με τον οποίο έζησαν μαζί για 39 χρόνια, είχε πεθάνει έναν χρόνο νωρίτερα από αυτήν, το 1999. Ο Troup είχε δηλώσει ότι η Julie London δεν ήταν “οπαδός” της μουσικής της, αφού δεν είχε συνειδητοποιήσει το πόσο σημαντική τραγουδίστρια ήταν και δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα τα μεγάλα shows, διαλέγοντας συνήθως να κάνει εμφανίσεις σε μικρούς σε χωρητικότητα μουσικούς χώρους.
Το No Excuse προσφέρει (πατήστε το  push button ‘Take The Gift’ στην κορυφή της σελίδας) στους αναγνώστες του ένα μουσικό album της Julie London, με τίτλο ‘Julie Sings Love’. Διαθέσιμο μέχρι τις 24 Νοεμβρίου 2011. 











You May Also Like

0 σχόλια

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0