Οι άντρες τη μπερδεύουν με ‘Το ημερολόγιο της Bridget Jones’, οι γυναίκες έχουν ειδικό φάκελο ‘Notebook’ στο pc τους

by - 2:39 μ.μ.

Μια γυναίκα που χάνει τη μνήμη της απολαμβάνει να ακούει ξανά και ξανά την ιστορία δύο ερωτευμένων, όπως έχει καταγραφεί στο ημερολόγιό τους. Ζώντας τη δεκαετία του 1940 σε μια παραθαλάσσια πόλη της Βόρειας Καρολίνας, ο Noah και η Allie ζουν ένα παθιασμένο καλοκαιρινό έρωτα αν και προέρχονται από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος θα τους χωρίσει και θα περάσουν πολλά χρόνια για να ξανασυναντηθούν. Στο μεταξύ η Allie έχει γνωρίσει τον νεαρό στρατιώτη Lon, με τον οποίο σχεδιάζουν να παντρευτούν. Όταν εκείνη θα...
διαβάσει στην εφημερίδα μια είδηση για τον Noah, θα ανησυχήσει και θα τον αναζητήσει στο σπίτι του. Με το πρώτο τους βλέμμα μετά από χρόνια οι δύο νέοι θα καταλάβουν ότι εκείνος ο καλοκαιρινός έρωτας δεν έχει σβήσει ακόμα και μένουν μαζί μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος –τον οποίο και βλέπουμε-. 
Η ταινία είναι μεταφορά του best seller του Nicholas Sparks, ο οποίος έγραψε το βιβλίο έχοντας στο νου του τους νεανικούς έρωτες και την ιδέα της επανένωσης. «Κάποια στιγμή, κοιτάς πίσω και αναρωτιέσαι, τι θα γινόταν αν...» και αυτή ακριβώς την ιδέα διαπραγματεύεται με ευαισθησία και αληθοφάνεια.
Ο γιος του αξεπέραστου John Cassavetes, Nick Cassavetes μας χαρίζει ένα ‘love story εποχής’ -αν και με παραπάνω δόση σιροπιού- με εκπληκτική φωτογραφία, που αποκαλύπτει την ομορφιά της αμερικανικής υπαίθρου. Το story είναι χιλιοειπωμένο. Κοπέλα – αγόρι- έρωτας – εμπόδια – και πάλι έρωτας. Το διαφορετικό εδώ, είναι η προβολή του ‘μετά’, μετά το «… και ζήσαν αυτοί καλά!». Εκεί που δεν συνηθίζουν να φτάνουν οι ιστορίες αγάπης. Σκηνοθετικά η ταινία διχάζεται. Ενώ στα πλάνα του ’40 η εικόνα είναι γλυκιά και μεγαλοπρεπής (τα πορφυρά φίλτρα φακού παίρνουν φωτιά!), στα πλάνα του σήμερα μοιάζει ψυχρή και πεζή, σαν παρμένη από ντοκιμαντέρ (ούτε καν ουδέτερα φίλτρα!). Άξια συγχαρητηρίων είναι τα 3 πρώτα λεπτά της ταινίας, όπου ο σκηνοθέτης μας δίνει τον χρόνο να εγκλιματιστούμε στο “μελόδραμα” που πρόκειται να “ζήσουμε” τις επόμενες 2 ώρες. Οι εικόνες και η μουσική αυτών των λεπτών, μας αφήνουν όλο το περιθώριο να αφήσουμε τις προηγούμενες σκέψεις μας και να μπούμε ομαλά στον κόσμο των πρωταγωνιστών.
Από μεγάλα ονόματα και δυνατές ερμηνείες χαρακτηρίζεται το film, όπως: Gena Rowlands, James Garner, Ryan Gosling και Rachel McAdams. Το νεαρό ζευγάρι (Gosling και McAdams), έδωσε τον καλύτερό του εαυτό και συγκίνησε στις σκηνές πάθους (ίσως γιατί υπήρξε και αληθινό ζευγάρι), ιδιαίτερα τις γυναίκες που δε θέλουν και πολύ για να “γαντζωθούν” από ένα κινηματογραφικό ειδύλλιο. Ωστόσο, για τις υπόλοιπες… που δεν διαβάζουν Άρλεκιν και δεν πείθονται εύκολα, αυτό που είχε νόημα σε όλη την ιστορία ήταν η “γεύση”/το κλίμα/η αύρα που αφήνει όχι μόνο λίγα λεπτά μετά το τέλος, αλλά διαρκώς. Ακόμα κι όταν πια είναι θαμπή στη μνήμη.
Το soundtrack που χαρίζει αυτή τη φορά το No Excuse, έχει φυσικά την χροιά της μουσικής του ’40. Από τα 15 κομμάτια, μόνο τα 3 είναι τραγούδια. Το υπόλοιπο cd περιέχει μελωδίες του Aaron Zigman, που συνοδεύουν σκηνές της ταινίας. Μερικά από τα μουσικά θέματα επαναλαμβάνονται με σκοπό να αναπτυχθούν διαφορετικές ενορχηστρώσεις. Κομμάτια που πρέπει να ακούσετε είναι σίγουρα το ‘Main Title’ (και την διασκευή ‘Our Love Can Do Miracles’), για το οποίο κάποιος αμερικανός κριτικός είχε γράψει: «Είναι εκπληκτικό πως οι νότες του πιάνου μεταμορφώνονται σε δάκρυα ενός κοριτσιού». Όπως επίσης το “ρετρό” ‘I'll Be Seeing You’ και στις δύο του εκτελέσεις. 


Βαθμολογία ταινίας:



You May Also Like

0 σχόλια

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0