SATC: Βραβεία Σκηνοθεσίας

by - 3:17 μ.μ.


Αν και το SATC σήμερα είναι συνώνυμο των λέξεων: μόδα, glamour, καπιταλισμός, αρχικά ξεκίνησε ως στήλη της εφημερίδας ‘New York Observer’ (1994) από την Candace Bushnell που είχε ως κεντρική ιδέα «την ψυχρή ματιά πάνω στις σχέσεις και τις συνήθειες του ζευγαρώματος… και την προσπάθεια να απαντήσει σε ένα φλέγον ερώτημα: Γιατί είμαστε ακόμα ανύπαντρες;» όπως αναφέρει η ίδια η αρθρογράφος στο βιβλίο ‘Sex and the City’ που εκδόθηκε αργότερα (1996). Έπειτα γυρίστηκε η τηλεοπτική σειρά που αγάπησε πλήθος γυναικών (1998-2004).
Πολλές είναι οι γυναίκες που στα τέλη του ’90 υιοθέτησαν...
στοιχεία των τεσσάρων ηρωίδων της τηλεοπτικής σειράς, η οποία είχε ως σκοπό να “αναχειραφετήσει” τη σύγχρονη γυναίκα, να απελευθερώσει και να “απενοχοποιήσει” τις σεξουαλικές της επιθυμίες. Κομμάτι ανάλυσης του σεναρίου, στάθηκαν επίσης  και οι κοινωνικοί προβληματισμοί μιας μέσης 30άρας, όπως το θέμα της ανύπαντρης μητέρας, της επαγγελματικής “αναρρίχησης” και ηγεσίας και της αμετανόητης εργένισσας. Λιγότερες είναι οι θαυμάστριες που εκτίμησαν την σκηνοθετική αξία του SATC, καθώς όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο μεγάλωνε η ανάγκη των παραγωγών για την προώθηση ενός υπερκαταναλωτικού προφίλ, με αποτέλεσμα το κοινό να αυξάνεται αλλά να γίνεται ολοένα και πιο υποβαθμισμένο.
Έξι χρόνια μετά τη λήξη της σειράς και δύο μετά την πρώτη ταινία, ήρθε η ώρα που το “έπος” ‘Sex and the City’ βραβεύεται για τις καλύτερες –σκηνοθετικά- σκηνές του. Το No Excuse ξεχώρισε τρεις σκηνές σκηνοθετικής “ποίησης” –όσο αυτό επιτρέπετε από τα τηλεοπτικά και αμερικανο-κινηματογραφικά δεδομένα- και τις παρουσιάζει. Οι σκηνές που κατέλαβαν τις πρώτες 2 θέσεις, προέρχονται από την τηλεοπτική σειρά, η οποία σύμφωνα με τους Times συμπεριλαμβάνεται στις ‘100 καλύτερες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών’, ενώ το τρίτο βραβείο απονέμεται σε απόσπασμα της πρώτης ταινίας, που μάλλον είναι και το τελευταίο καλό κομμάτι που θυμόμαστε από αυτήν τη παραγωγή!
Πρώτο Βραβείο 
Επεισόδιο: ‘What goes around comes around’ (season 3) 
Σκηνοθέτης: Allen Coulter
Λίγα λόγια: Η Sarah Jessica Parker φοράει το θρυλικό -πλέον- φόρεμα του εκκεντρικού John Galliano από τον οίκο Dior, σε στιλ “newspaper stamp”, το οποίο έγινε γνωστό χάρη σ’ αυτή τη σκηνή και είναι το μοναδικό ρούχο που η πρωταγωνίστρια φορά πάνω από μια φορά (Sex and the City 2).
Η παρεμβολή των οχημάτων στο πλάνο, κάνει ακόμα πιο αληθινό το στιγμιότυπο διότι πρώτα απ’ όλα φαίνεται να είναι μη επιτηδευμένο και παράλληλα προκαλεί στον θεατή την ανάγκη να αναζητά με τα ματιά την πρωταγωνίστρια ανάμεσα στο πέρασμα των αυτοκίνητων. Δημιουργείται δηλαδή, ένα χαοτικό συναίσθημα μοναξιάς μέσα στο πλήθος. Η αργή κίνηση είναι μια καλή επιλογή του Coulter, καθώς ενισχύει ακόμα περισσότερο την συναισθηματική φόρτιση της στιγμής, ενώ ταυτόχρονα αποπνέει έναν “αέρα” ελευθερίας και θηλυκότητας. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η ανάδειξη του “ελεύθερου” στήθους κάτω από το ύφασμα. Ένα στοιχείο που αν και θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί χυδαίο, αγγίζει τις πιο θηλυκές και ίσως ρομαντικές “νότες” που θα μπορούσε. Τίποτα απ’ όλα τα παραπάνω δε θα είχε αποδοθεί τόσο άρτια χωρίς την μουσική υποστήριξη του ‘Traveller’, ένα κομμάτι του ινδού συνθέτη Talvin Singh, που απογειώνει με τον τρόπο του τη μικρή αυτή σκηνή!
Δεύτερο Βραβείο 
Επεισόδιο: ‘An American girl in Paris (part 2)’ (season 6)  
Σκηνοθέτης: Tim Van Patten
Λίγα λόγια: Για το συγκεκριμένο βραβείο η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια μικρή παρατυπία. Το κομμάτι της σκηνοθεσίας είναι ίσως το λιγότερο για το οποίο θα μπορούσε να βραβευθεί αυτή η σκηνή, όμως όσο συλλογική κι αν είναι μια δουλειά, τα εύσημα τα παίρνει πάντα ο σκηνοθέτης! Αυτό που κέρδισε την 2η θέση είναι ο μονόλογος της Parker ο οποίος θα μπορούσε να είναι απόσπασμα κάποιου best seller ή μιας “παλιομοδίτικης”, κλασικής ταινίας τύπου ‘Καζαμπλάνκα’. Η εκφραστικότητα της ηθοποιού κι η φυσικότητα στην ροή του λόγου της, ήταν αρκετά για να πείσουν τον θεατή ότι αυτή η σκηνή αξίζει να μείνει στην μνήμη του. Η original σκηνή δεν ήταν μουσικά επενδυμένη. Το κομμάτι που ακούγεται (soundtrack της ταινίας ‘Damage’ αγγλογαλλικής παραγωγής), το πρόσθεσε ένας από τους θαυμαστές της σειράς, αργότερα. Αν και η συγκεκριμένη μελωδία έχει γίνει “ψωμοτύρι” για άλλα tv shows, αυτή τη φορά φαίνεται πως ο συγχρονισμός “μουσική - συναίσθημα” έγινε με τόση επιτυχία, που η σκηνή τελικά ορίζεται έτσι προτιμότερη από πριν!   
Τρίτο Βραβείο 
Ταινία: ‘Sex and the City’ (2008)   
Σκηνοθέτης: Michael Patrick King
Λίγα λόγια: Αυτή η σκηνή χωρίζεται σε 2 κομμάτια. Στο πρώτο κομμάτι τα πλάνα είναι ατμοσφαιρικά, που σε συνδυασμό με την μουσική υπόκρουση δηλώνουν τη ρομαντική ανάγκη της Carrie να αντιμετωπίσει τα γεγονότα. Το πέταγμα του τηλεφώνου μοιάζει γραφικός και ξεπερασμένος τρόπος να φανερωθεί η άρνηση, αλλά σώζεται από την αρμονική μεταφορά μας στο δεύτερο κομμάτι, όπου ο ρομαντισμός δίνει τη θέση του στην πεζή πραγματικότητα. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων παύει να είναι επιλογή, αλλά αναπόφευκτη διαπίστωση. Το μουσικό θέμα δεν έχει μέτρο, μοιάζει περισσότερο με έναν συνεχόμενο ήχο παρά με μελωδία. Αυτός είναι ο τρόπος του Patrick να “ξεγελάσει” τον χρόνο στ’ αφτιά μας, για να προλάβει να μας μεταδώσει την “παγωμένη” ψυχολογία της Carrie, όταν αυτή βρίσκεται μπροστά σε μια κατάσταση που δεν υπολόγιζε. Μπορεί να απουσιάζει ο λόγος και στα δυο κομμάτια του αποσπάσματος, αλλά το υγρό στοιχείο είναι εκείνο που γίνεται ο “σιωπηλός συνένοχος” της “διήγησης” όλων των παραπάνω συναισθημάτων. Η χρήση του νερού σ΄αυτές τις σκηνές λειτουργεί ως ένα μέσο κάθαρσης κι αυτό φαίνεται να δρα αποτελεσματικά!    







You May Also Like

0 σχόλια

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0