Σεβασμός στους ζωοφοβικούς

by - 11:50 μ.μ.


Νιώθετε ταχυκαρδία, αίσθημα πνιξίματος ή ασφυξίας, πόνο στο στήθος ή πίεση, ζαλάδα και ίλιγγο, αίσθημα τρεμουλιάσματος σε διάφορα σημεία του σώματος, εφίδρωση, ξηροστομία, αίσθημα λιποθυμίας ή ταραχής όταν μια γάτα ή ένας σκύλος σάς πλησιάσει; Αποφεύγετε να πηγαίνετε σε φίλους ή συγγενείς που έχουν ζώα; Αν η απάντησή σας είναι θετική, τότε μάθετε τι σημαίνει ζωοφοβία και πώς μπορείτε να την αντιμετωπίσετε!
Ο φόβος είναι ένα πανάρχαιο παγκόσμιο, ανθρώπινο...
συναίσθημα. Μπορούμε να το ορίσουμε σαν το αίσθημα εκείνο που μας προειδοποιεί ότι βρισκόμαστε σε κίνδυνο ή ότι κάτι άσχημο θα μας συμβεί. Ο φόβος συνοδεύεται πάντοτε από πλήθος φυσικών αντιδράσεων, οι οποίες είναι πολύ ενοχλητικές. Όταν δεν δικαιολογείται από την ύπαρξη ενός πραγματικού κινδύνου ή απειλής ή από οποιαδήποτε άλλη λογική αιτία και όταν συνοδεύεται από συστηματικές αποφυγές καταστάσεων τότε έχουμε φοβία. Η αποφυγή κάνει τη διαφορά. Τι σημαίνει φοβία; Ποια είναι η διαφορά της από το φόβο; Γιατί μερικές φοβίες είναι περισσότερο κοινές από τις άλλες;
Ένας στους 10 ανθρώπους υποφέρουν από φοβίες κάποια περίοδο της ζωής τους. Η φοβία είναι στην πραγματικότητα ένα είδος αντίδρασης που προκαλείται από διάφορα ερεθίσματα ή καταστάσεις στις οποίες το άτομο πιστεύει πως του είναι δύσκολο να τα βγάλει πέρα. Υπάρχουν 300 είδη φοβίας. Η ζωοφοβία είναι μία από τις πιο διαδεδομένες.
Οι έρευνες έδειξαν ότι δεν υπάρχουν ενστικτώδεις φόβοι ειδικοί για συγκεκριμένα ερεθίσματα, αλλά ενστικτώδης γενική προδιάθεση και ικανότητα να αντιδρούμε στο άγνωστο, το ασυνήθιστο, το απροσδιόριστο και το απότομο. Σε κάθε ηλικία διακρίνουμε όμως ιδιαίτερους φόβους, που θα μπορούσαμε να τους θεωρήσουμε φυσιολογικούς και αναμενόμενους, όπως είναι π.χ. ο φόβος προς τα άγνωστα πρόσωπα, ο πρώτος φόβος που εκδηλώνουν τα βρέφη στον 7ο και 8ο μήνα και που μας δείχνει ότι το παιδί έχει αναπτύξει την προσκόλληση στο μητρικό πρόσωπο. Αυτός ο φόβος με την πάροδο του χρόνου αποβάλλεται και αυτό μας βεβαιώνει ότι το βρέφος έχει προχωρήσει σ' ένα ανώτερο επίπεδο γνωστικής ανάπτυξης, τη δημιουργία ενός πιο περιεκτικού γνωστικού σχήματος για το ανθρώπινο πρόσωπο. Γύρω στο 2ο έτος φοβάται το χωρισμό από τη μητέρα του. Αργότερα φοβάται τα ζώα και στη σχολική ηλικία την αποτυχία ή την αντίδραση των γονιών γι' αυτήν. Οι παιδικοί λοιπόν φόβοι είναι όχι μόνο αναπόφευκτοι αλλά ακόμη και επιθυμητοί, γιατί εκτός του προστατευτικού ρόλου που διαδραματίζουν για την άμυνα του οργανισμού απέναντι στους κινδύνους, οι εκδηλώσεις φόβου αποτελούν πολλές φορές και χρήσιμο δείκτη για την όλη πορεία της ανάπτυξης του παιδιού.
Όμως ο φυσιολογικός φόβος που χρονίζει και γίνεται έντονος και επίμονος στην εφηβεία και καταφέρνει να προκαλεί εσωτερική ένταση, αναστάτωση, με αποτέλεσμα ο έφηβος να παραπονιέται ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά, θα πρέπει να μας ανησυχήσει.
Τα περισσότερα άτομα που υποφέρουν από φοβίες συνδέουν το συναίσθημα που ένιωσαν στην πρώτη κρίση άγχους ή πανικού με την κατάσταση που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή. Με αυτόν τον τρόπο και με την πάροδο του χρόνου γενικεύεται και σταθεροποιείται ένας φαύλος κύκλος. Ο φόβος μη μας σκοτώσει ένα ζώο ή κάποια δυσάρεστη εμπειρία που μπορεί να είχαμε με κάποιο ζώο στην παιδική ηλικία, ακόμα και η φοβική συμπεριφορά του περιβάλλοντός μας απέναντι στα ζώα, πολλούς από μας μάς οδηγεί σε συμπεριφορές που μαθαίνουμε να τις χρησιμοποιούμε για να προφυλαχτούμε από τον υποτιθέμενο κίνδυνο.
Σε τέτοιες καταστάσεις συνήθως οι σκέψεις είναι αυτόματες και αρνητικές. Τα συναισθήματα, εκτός από το έντονο άγχος, περιλαμβάνουν επίσης αγωνία, διαρκή ένταση και εκνευρισμό. Εξαιτίας του φόβου του, το άτομο έχει την τάση να τροποποιήσει τη συμπεριφορά του, με λίγα λόγια αποφεύγει οποιαδήποτε σχέση, επαφή ή ακόμα και κατάσταση που έχει σχέση με το φοβογόνο αντικείμενο, η οποία θα του έφερνε μια σωματική συμπτωματολογία όπως π.χ. ταχυπαλμίες, κοκκίνισμα, εφίδρωση, ξηροστομία, τρέμουλο.
Πώς να το αντιμετωπίσετε: Η φοβία για τα ζώα, όπως και κάθε άλλη φοβία, μπορεί να αντιμετωπιστεί ψυχοθεραπευτικά. Αρκεί να βρεθεί ο κατάλληλα εκπαιδευμένος θεραπευτής. Οι ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις, ομαδικές ή ατομικές, στοχεύουν μεταξύ άλλων και στην ενεργητική συμπεριφορά αντιμετώπισης των καταστάσεων, των συναισθημάτων και των σκέψεων που τις συνοδεύουν.
Πληθώρα επιστημονικών ερευνών αποδεικνύουν ότι κυρίως η γνωσιακή θεραπεία, σε συνδυασμό με τη συμπεριφοριστική, έχει να δείξει θεαματικά αποτελέσματα με τεχνικές όπως:

- Αυτόματες αρνητικές σκέψεις-θετικοποίηση, με στόχο να βρεθούν και να τροποποιηθούν όλες οι σκέψεις οι οποίες βοηθούν το άτομο να παραμένει εγκλωβισμένο στο φόβο του για τα ζώα.

- In Vivo σταδιακή έκθεση του ατόμου στο φοβογόνο ερέθισμα, με συνθήκες που το άτομο να αισθάνεται ασφαλές.

- Απεικονιτική τεχνική, με στόχο τη διαφοροποίηση της εικόνας μέσα από τη φαντασία, π.χ. βλέπει τον εαυτό του να χαϊδεύει μια γάτα ή ένα σκύλο.

- Αντι-στρες, με στόχο τη μείωση του άγχους και της έντασης.

- Παίξιμο ρόλου (role playing), με στόχο την απόκτηση ικανοτήτων αντιμετώπισης της φοβογόνου κατάστασης.

- Γνωσιακή αναδόμηση, με στόχο την παρέμβαση του θεραπευτή στις δυσπροσαρμοστικές γνωσίες που έχει το άτομο και οι οποίες εμποδίζουν την έκθεση του ατόμου σε ζώα.

Από το Enet 



You May Also Like

2 σχόλια

  1. Teleio 8ema mono pou an kai eimaste polloi den to leme suxna giati fobomaste sxolia opws xaxa siga ti 8a s kanei vre ena skulaki 8a se faei? an h stash kapoiwn den htan auth isws htan kalutera...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0